ตอนที่ 128 ตกน้ำ?

ลำธารสายนี้ตื้นเขินอีกทั้งยังใสกระจ่าง มองเพียงปราดเดียวก็เห็นถึงก้นน้ำ ทว่าฝูงมัจฉาในสายน้ำก็ฉลาดเฉลียวนัก พวกมันหลบซ่อนตัวอยู่ใต้กลีบดอกไห่ถังที่ร่วงหล่นลงมา

หากคิดจะค้นหาพวกมัน ก็จำต้องปัดกลีบดอกไม้บนผิวน้ำออก ทว่าทันทีที่ผิวน้ำไหวระริก ฝูงปลาก็รับรู้ได้ พลันสะบัดหางว่ายหนีหายไปในพริบตา

ซ่งจืออี้พยายามจับอยู่ครู่ใหญ่ บั้นเอวที่ก้มค่อมล้วนปวดเมื่อยไปหมด ทว่ากลับจับปลาไม่ได้เลยสักตัว จึงอดรู้สึกพ่ายแพ้มิได้ นางแบมือทั้งสองข้างไปทางเผยจิ่งชวนที่อยู่บนฝั่ง:

“ปลาพวกนี้ฉลาดเกินไปแล้ว ข้าจับไม่ได้จริง ๆ”

เผยจิ่งชวนกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ยื่นมือออกไปหมายจะดึงนางขึ้นมา: “จับไม่ได้ก็ช่างเถิด ในน้ำเย็นนัก เจ้าขึ้นมาก่อน”