เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เผยจิ่งชวนไม่อยากพลาดการเติบโตในแต่ละครั้งของลูก ดังนั้นเมื่อวานจึงได้ทูลจักรพรรดิเซวียนไว้ล่วงหน้า ว่าวันนี้จะไปสายสักหน่อย ยามนี้เขาก็เลียนแบบซ่งจืออี้ ตักขึ้นมาหนึ่งช้อนแล้วยื่นไปที่ริมฝีปากของหยวนหยวน
ท่าทางของเขาดูเก้งก้างอยู่บ้าง อาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงความเก้อเขินของคนเป็นพ่อ ดวงตาของหยวนหยวนพลันโค้งลง หัวเราะเสียงดัง “คิกคิก” สองที จากนั้นก็ยกมือขึ้นด้วยความตื่นเต้น เสียง “เพียะ” ดังขึ้น ช้อนที่อยู่ข้างริมฝีปากก็ถูกปัดจนร่วงไป
แป้งข้าวเจ้าหกกระจายเต็มโต๊ะ มีสองสามหยดกระเด็นไปโดนใบหน้าของหยวนหยวน ยังดีที่แป้งข้าวเจ้าไม่ร้อน จึงไม่เป็นอะไร
“เกิดอะไรขึ้นหรือ”
เมื่อครู่ซ่งจืออี้ไม่ได้อยู่ตรงนั้น นางไปหยิบผ้ากันเปื้อนเด็กมาให้ลูกทั้งสอง
“ไม่มีอะไร ช้อนบังเอิญหล่นน่ะ”