ตอนที่ 103 วาสนายั่งยืน

ในวันที่รื้อถอนวัดร้าง ซ่งจืออี้ก็ยังคงออกจากวังไป โดยพาถวนถวนกับหยวนหยวนไปด้วยกัน

เด็กทั้งสองคนนี้ ไม่รู้ว่ารับรู้ได้หรือไม่ว่าท่านแม่จะออกไปข้างนอก ตั้งแต่เช้าตรู่ก็ส่งเสียงอ้อแอ้ไม่หยุดหย่อน คนอื่น ๆ ยังมิทันเป็นกระไร กลับทำให้ต้าเฮยและซานจวินร้อนรนแทบแย่ พากันเดินวนเวียนอยู่ข้างเปลโยกไม่หยุด

แม้แต่สำนักฝึกสัตว์หลวงที่ต้องไปทุกวันก็ไม่ยอมไปแล้ว

ซ่งจืออี้เห็นเช่นนี้จึงถอนหายใจ “เอาเถอะ เก็บข้าวของเสีย ไปข้างนอกด้วยกันนี่แหละ”

คำว่าไปด้วยกันของนางนี้ ยังนับรวมซานจวินและต้าเฮยเข้าไปด้วย

ซานจวินอายุใกล้จะครบหนึ่งขวบแล้ว รูปร่างยิ่งกำยำล่ำสัน ต้าเฮยก็ไม่รู้ว่าเป็นสายพันธุ์อะไรกัน ถึงกับยังคงโตวันโตคืน ยามนี้ตัวโตเทียบเท่าสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์ ทว่าขนไม่ยาวเท่าสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์