เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย โลกนินจา
“ยามาโตะ นายไม่ซื่อสัตย์เลย” อู๋ตี๋พูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ฉัน…ฉันไม่ได้เมาเรือจริงๆ นะ!” ยามาโตะฝืนยิ้มออกมา ในวินาทีนี้เขาเหมือนจะมองเห็นสภาพอันน่าอนาถของตัวเองจากร่างของเนจิ
“ไม่หรอก ฉันคิดว่านายเมา ฉันเป็นนินจาแพทย์ นายควรเชื่อฟังฉัน” อู๋ตี๋พูดด้วยท่าทางจริงจัง
“ฉัน…ฉัน…” ยามาโตะอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เม็ดเหงื่อบนหน้าผากเริ่มผุดขึ้นมาเรื่อยๆ พูดตามตรงคือบนเรือที่โคลงเคลงนี้เขารู้สึกไม่สบายตัวอยู่นิดหน่อยจริงๆ แต่มันไม่ได้ถึงขั้นต้องโดนชกจนสลบเลยสักนิด
“ยามาโตะ การเจ็บตัวจากการถูกชกให้สลบมันแค่ชั่วคราว แต่มันช่วยบรรเทาความทรมานที่นายต้องแบกรับตลอดการเดินทางได้นะ โบราณว่าไว้ เจ็บยาวมิสู้เจ็บสั้น ฉันกำลังช่วยลดความทรมานให้นาย นายเข้าใจไหม?” อู๋ตี๋จ้องยามาโตะแล้วถาม