กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 314 ซูชิงเยี่ยนระเบิดกลางที่ประชุม (1)
ตีหนึ่งกว่า หวังซวี่ตงก็ไปรับซูชิงเยี่ยนที่สถานีรถไฟใต้
พอรถแล่นออกไป ทั้งคู่ก็ตัวติดกันทันที มือจับกันแน่น พอมีจังหวะก็โน้มไปจูบ อิงแอบแนบชิด กอดกันกลม คลอเคลียกันตลอดทาง ระบายความคิดถึงที่ต้องห่างกันไปนาน
พอกลับถึงบ้าน จางอิงกับหวังเยว่ยังไม่นอน ทั้งคู่นั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่น
บนโต๊ะอาหารมีเกี๊ยวน้ำสองชามควันกรุ่น น้ำแกงกระดูกหมู แป้งบางไส้พอดีคำ ในน้ำแกงมีผักชีกับกระเทียมลอยอยู่
พอเปิดประตูเข้ามา จางอิงก็ลุกขึ้นเป็นคนแรก กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหา คว้ามือซูชิงเยี่ยนไว้ทันที มองสำรวจหัวจดเท้าแล้วบ่นพึมพำ “ผอมลง คางแหลมเชียว เดือนนี้แม่ไม่อยู่บ้านล่ะสิถึงไม่ยอมกินข้าวดีๆ ตัวเองเป็นหมอแท้ๆ ไม่รู้หรือไงว่ากินข้าวไม่ตรงเวลามันไม่ดีต่อกระเพาะ?”
ซูชิงเยี่ยนยิ้มหวานพลางกอดแม่สามี “แม่คะ ในสายตาผู้ใหญ่ แค่ไม่เจอลูกวันเดียวก็หาว่าผอมลงแล้วหรือเปล่าเนี่ย?”
จางอิงตีเธอเบาๆ ทีหนึ่ง “ยังจะมาผู้ใหญ่อะไร ตัวเองโตขนาดไหนแล้ว เป็นแม่คนแล้วแท้ๆ บางทียังพูดจาเหมือนเด็กๆ อยู่ได้”