กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 313 เรื่องเก่า การเอาคืน
ในที่เกิดเหตุ หมอเฉินมองซูชิงเยี่ยนอย่างไม่อยากเชื่อ หน้าแก่ ๆ แดงแจ๋ยังกับก้นลิง เขาอ้าปากพะงาบ ๆ อยู่นานสองนานแต่พูดไม่ออกสักคำ
ตอนนี้เขารู้สึกอยู่อย่างเดียว คือกระโดดลงจากรถไฟตอนนี้เลยได้ไหม
มันน่าอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีจริง ๆ
ไปอวดรู้ต่อหน้าซูชิงเยี่ยน ใช้เธอเป็นผู้ช่วยมือหนึ่ง แถมยังถามเขาว่าอยู่ปีไหน มีอาจารย์หรือยัง ถึงขั้นคิดจะรับเขาเป็นลูกศิษย์อีก
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตลอดทางสั่งให้เธอหยิบโน่นส่งนี่ แล้วยังทดสอบความรู้เธอเรื่องการใช้อะดรีนาลีนอีก ตอนที่เธออายุแปดขวบก็มีบทความตีพิมพ์ในวารสารแลนเซตแล้ว ตอนนั้นเขายังไม่เป็นสับปะรดอะไรเลยด้วยซ้ำ
คำพูดพวกนั้นเมื่อกี้ พอนึกย้อนไปตอนนี้ แต่ละคำเหมือนตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ทั้งนั้น
“ผู้อำนวยการซูครับ ผม...” ในที่สุดเขาก็เค้นคำพูดออกมาได้ไม่กี่คำ คอแห้งผากไปหมด
ซูชิงเยี่ยนยิ้มตาหยีจนเห็นลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้าง แล้วเอ่ยชมเขาด้วยน้ำเสียงจริงใจ
“อาจารย์เฉินคะ การกู้ชีพวันนี้อาจารย์ทำได้ไม่มีที่ติเลยค่ะ การประเมินแม่น ปั๊มหัวใจนิ่ง ยาที่ใช้ก็ถูกต้อง”