กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 274 คลื่นลมหลายระลอก
เมื่อตกลงกันได้แล้ว หวังซวี่ตงกับซูชิงเยี่ยนก็ไม่อยู่ที่สถานีตำรวจต่อ คนหนึ่งต้องไปติดต่อทนาย อีกคนต้องไปติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินบาดแผลทางใจในเด็ก ตั้งแต่ตอนนี้ต้องเริ่มลงมือยุ่งกันแล้ว จะปล่อยให้เสียเวลาไปแม้แต่วันเดียวไม่ได้
คนบ้านหวังย่อมเดินตามออกมาข้างนอก พวกเขาก็ต้องไปจัดการเรื่องราวบางอย่างหลังจากที่หวังคนรองต้องเข้าไปข้างในด้วย อย่างเช่นไปทักทายฝากฝังให้ช่วยดูแลอะไรทำนองนั้น
ถึงแม้ไม่ทักทายผลก็คงไม่ต่างกัน แต่ถ้าไม่ทำก็ดูเหมือนคนบ้านหวังเข้าสังคมไม่เป็นไม่ใช่หรือ
แต่หวังคนรองไม่ได้เดินออกมาด้วย
เขากลับเดินเอ้อระเหยลอยชายไปทางห้องสอบสวน เดินไปพลางคุยกับผู้กำกับสถานีตำรวจไปพลางว่า “ผู้กำกับจ้าว ยังไงก็ต้องโดนตัดสินโทษอยู่ดี รีบเข้าไปเร็วหน่อยจะได้สบายใจเร็วขึ้น ถึงตอนนั้นช่วงเวลาที่โดนกักขังควบคุมตัวไปก่อนหน้านี้ก็ยังเอามาหักลบกับโทษจำคุกได้โดยตรง คิดยังไงก็คุ้มทั้งนั้นแหละ”
ตำรวจชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างทั้งขำทั้งพูดไม่ออก “คุณนี่คิดบวกเก่งจริง ๆ”
หวังคนรองหัวเราะร่าพลางโบกมือ “มันก็เป็นหลักการแบบนี้อยู่แล้ว เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว มัวแต่ทำหน้าอมทุกข์ไปก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้ สู้ใช้ชีวิตให้มีความสุขไปดีกว่า”
เขาตบไหล่ตำรวจแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความหวังดี
“ชีวิตคนเรา ชาตินี้อุตส่าห์ได้เกิดมาเป็นคนทั้งที รสชาติเปรี้ยวหวานขมเผ็ด มีขึ้นมีลงมีเคราะห์มีสุข มันก็ต้องลองลิ้มรสให้ครบทุกอย่างนั่นแหละ”