กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 273 หวังคนรองจ่อโดนตัดสินโทษ
หวังซวี่ตงเห็นอารองทำหน้าภูมิอกภูมิใจ ใจเขากลับกระตุกวูบขึ้นมาทันที
เขาหันไปมองผู้กำกับสถานีตำรวจ ซึ่งแซ่จ้าวและเป็นคนคุ้นเคยกันดี “ผู้กำกับจ้าว ตอนส่งสองคนนั้นไปโรงพยาบาลอาการเป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บสาหัสไหม ตาบอดหรือพิการหรือเปล่าครับ”
ตำรวจรีบโบกมือเป็นพัลวัน “ไม่มีๆๆ แค่ร้องว่าเจ็บไปทั้งตัว ปวดหัว ตอนผมนำทีมไปตรวจที่เกิดเหตุ ก็เห็นแค่หน้าตาบูดเบี้ยวเขียวช้ำ ฟันหักไปซี่สองซี่ คนโดนซ้อมส่งโรงพยาบาลก็พูดทำนองนี้กันทุกคนไม่ใช่เหรอ ผมว่าแกล้งสำออยมากกว่า”
“เดี๋ยวผมช่วยไกล่เกลี่ยให้ พวกคุณจ่ายเงินชดเชยให้เขาสักหน่อย แล้วออกเงินพาไปทำฟันปลอมก็จบเรื่องแล้ว ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก”
พอหวังซวี่ตงฟังจบ นอกจากจะไม่โล่งใจแล้ว เส้นประสาทในหัวกลับยิ่งตึงเปรี๊ยะ เขาถามหวังคนรองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “อารอง อาใช้เพลงหมัดมังกรดำสิบแปดท่าต่อยเหรอ”
หวังคนรองตอบหน้าตาเฉย “ฉันเป็นแค่วิชามังกรดำสิบแปดท่า ก็ต้องใช้สิ แต่ฉันไม่ได้กะเอาถึงตายนะ ยั้งมือไว้แล้ว เหมือนที่ตำรวจบอกนั่นแหละ จ่ายเงินชดเชยหน่อยก็จบเรื่อง”
สิ้นเสียงลง หญิงชรากลับพูดขึ้นด้วยความโกรธแค้นเต็มอก “ถ้าให้ฉันพูดนะ เจ้าสองยังลงมือเบาไปด้วยซ้ำ ควรจะซ้อมให้ปางตายไปเลย ฉันเกลียดไอ้พวกปากเสียแบบนี้ที่สุด!”
“เอ็นดูว่าสามแก้วตาบ้านเราหน้าตาน่ารักเรื่องนี้ฉันเข้าใจได้ บางทีฉันไปข้างนอกเจอเด็กน่ารักๆ ก็ยังเดินเข้าไปคุยกับพ่อแม่เขา ชมเปาะ พอเขาอนุญาตฉันถึงจะจับมือเล็กๆ บ้างอะไรบ้าง”