กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 271 พวกปัญญาชนลวงโลกงั้นเหรอ ด่าพวกแกนั่นแหละ ไอ้พวกเศษหมา
ในช่วงหนึ่งร้อยวันนี้ สามแก้วตาเริ่มโตจนหน้าตาเข้าที่ ผิวพรรณขาวผ่องนุ่มนิ่ม นอนคว่ำอยู่บนเตียงก็เริ่มชันคอแหงนหน้ามองไปรอบๆ เองได้แล้ว
ในบรรดาเด็กๆ ต้าเป่าตาโตที่สุด กลมบ๊อกเหมือนลูกองุ่นดำ กลิ้งกลอกไปมา มองอะไรก็ดูฉลาดเฉลียวไปหมด
เอ้อร์เป่ายิ่งโตก็ยิ่งดูเย็นชา นานทีปีหนถึงจะยอมยิ้ม คนในบ้านหยอกแค่ไหน เขาก็แค่ยกมุมปากขึ้นนิดเดียว หวังซวี่ตงรู้สึกว่าลักยิ้มสองข้างนั้นมีไว้เปล่าๆ จริงๆ
เสี่ยวเป่ามีเนื้อเยอะที่สุด แขนขาเหมือนท่อนบัวสี่ท่อน พองเป็นปล้องๆ รอยพับตรงข้อมือลึกจนแทบจะหนีบเม็ดข้าวได้เลย
สองพี่น้องคู่นี้แยกแยะได้ง่ายแล้ว แต่ซูชิงเยี่ยนกลับเริ่มกังวล กลัวว่าลูกชายคนเล็กจะกลายเป็นไอ้อ้วนตัวจ้อยเหมือนในฝัน แล้วถ้าโตไปกลายเป็นคนอ้วนฉุก็คงแย่แน่ๆ
พอกินข้าวเย็นเสร็จ เธอเห็นเสี่ยวเป่ากำลังขยับแขนถีบขาอยู่ตรงนั้น จึงลูบมือเล็กๆ ของเขา แล้วพูดความกังวลในใจออกมาในที่สุด
“เสี่ยวเป่าโตไปจะไม่กลายเป็นคนอ้วนเหมือนเฝยเมาของฮ่องกงเหรอคะ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ จะดูไม่ได้เอานะ”
คุณย่าฟังแล้วกลับไม่เห็นด้วย “เด็กเล็กจะไปอ้วนอะไรกัน นั่นมันไขมันเด็กอ่อนหรอก รออีกสองปีพอตัวยืดขึ้นมา เดี๋ยวก็ผอมเพรียวไปเอง”
จางอิงเห็นด้วยกับคำพูดของแม่สามีเป็นอย่างยิ่ง เธอจึงยกเรื่องสมัยเด็กของหวังซวี่ตงขึ้นมาพูดอีก “ตอนซวี่ตงครบหนึ่งร้อยวันก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ตัวเป็นปล้องๆ เหมือนตราล้อรถมิชลินเลย พอเขาเดินได้ปุ๊บก็ผอมลงมาทันที ชิงเยี่ยนไม่ต้องกังวลไปหรอก”