ตอนที่ 268 พฤติกรรมผิดปกติ ออกจากโรงพยาบาล และไหว้บรรพบุรุษ

ตอนที่ 268 พฤติกรรมผิดปกติ ออกจากโรงพยาบาล และไหว้บรรพบุรุษ

ตอนนี้หวังซวี่ตงไม่มีกะจิตกะใจมาคิดแล้วว่าชื่อเล่นอย่างต้าหนิว ฟู่กุ้ยเอ๋อร์ หรือหม่านถุนจะเชยไหม พอเด็กร้องไห้ก็ต้องรีบอุ้มขึ้นมาปลอบ นั่นแหละถึงจะเป็นเรื่องสำคัญที่สุด

เขาอุ้มเด็กเป็น แต่พอยื่นมือไปหาเจ้าคนโต สายตากลับเหลือบไปมองเจ้าคนรอง ในใจก็ยังพะวงถึงเจ้าคนเล็ก จนไม่รู้เลยว่าการอุ้มครั้งแรกในชีวิตนี้ควรจะมอบให้ใครดี

จางอิงเห็นเขาเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงนั้นจนแทบจะเบะปากถึงรูหู จึงผลักเขาออกไปข้างๆ แล้วก้มลงช้อนตัวเจ้าคนโตขึ้นมา “แกจะไปอุ้มเป็นได้ยังไง ยืนดูอยู่ข้างๆ นู่นไป”

เธอพูดพลางดึงเจ้าคนโตเข้าสู่อ้อมอกแล้วตบก้นเบาๆ สองที คุณย่ากับคุณยายก็ไม่ช้าเหมือนกัน ต่างคนต่างรับเจ้าคนรองกับเจ้าคนเล็กไปคนละคน ปากก็ส่งเสียง “โอ๋ๆ” ปลอบเด็กไปพลาง

ส่วนพวกผู้ชายบ้านหวังกับบ้านจางต่างพากันเข้าแถวถอยออกไปทางประตูห้องโดยอัตโนมัติ พอพวกเขาออกไปและปิดประตูเรียบร้อยแล้ว เอเลียก็เตรียมจะเลิกเสื้อขึ้นให้นมลูก

พอเห็นแบบนั้น หวังซวี่ตงก็หันหลังเดินตามออกไปด้วยเหมือนกัน เขาไม่สะดวกที่จะอยู่ตรงนี้ ขืนมองสิ่งที่ไม่ควรมองเดี๋ยวตากุ้งยิงจะขึ้นเอา

เอเลียยิ้มบางๆ หยิบทิชชู่เปียกมาเช็ดทำความสะอาด แล้วจัดท่าทางให้เข้าที่ ก่อนจะรับตัวเจ้าคนรองมาเริ่มให้นม ส่วนเจ้าคนเล็กนั้นคงต้องปล่อยไว้ก่อนชั่วคราว เพราะเธอยังไม่เชี่ยวชาญสกิลการให้นมทีละสองคนพร้อมกัน ถึงจะร้องไห้ก็ต้องเข้าคิวรอ