กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 226 กลับบ้าน
ตอนมาถึงเมืองหวยเป็นเวลาสองทุ่มกว่า ครั้งนี้มีคนมารับเขาแล้ว หวังกวนซีพาน้องชายอีกสามคนมารับเขาที่สนามบิน แต่ละคนใส่สูทผูกไทสวมรองเท้าหนังขัดมัน เซ็ตผมเรียบแปล้ดูเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
ตอนนี้แม้หวังกวนซีกับหวังเทียนหนานจะยังเรียนหนังสืออยู่ แต่ก็เริ่มเข้ามามีส่วนร่วมกับเรื่องในบ้านแล้ว
การประชุมครอบครัวก็เข้าไปนั่งฟังได้ วันเสาร์ก็ไปขลุกอยู่ที่หวังซื่อกรุ๊ปหนึ่งวันเต็มๆ เพื่อเรียนรู้งานจริงในพื้นที่ เวลาบริษัทจัดประชุมก็เข้าไปนั่งฟังได้ แถมเวลาแขกมาบ้านก็หัดต้อนรับขับสู้ คืนนี้การออกมารับที่สนามบินก็เป็นหนึ่งในงานที่จัดไว้ให้ทำ
พอหวังซวี่ตงก้าวขาเดินออกมา ทั้งสี่คนก็ก้มหัวคำนับพร้อมกัน ตะโกนประสานเสียง “สวัสดีครับพี่ใหญ่ พี่ใหญ่เดินทางมาเหนื่อยๆ พักผ่อนนะครับ”
เสียงดังไม่ใช่น้อย ผู้โดยสารที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นต่างหันมามองทางนี้กันพรึบ คนท้องถิ่นบางคนก็แอบกระซิบกระซาบบอกนักท่องเที่ยวต่างถิ่นข้างตัว ว่านี่คือตระกูลหวังระดับโลกเชียวนะ ก็ตระกูลหวังเจ้าของศูนย์การแพทย์ชิงเยี่ยนนั่นแหละ หวังซวี่ตงเขากลับมาแล้ว
พอได้ยินแบบนั้น นักท่องเที่ยวต่างถิ่นก็ร้องอ๋อทันที ที่แท้ก็เป็นราชาแห่งตะวันตกกลับมานี่เอง มิน่าล่ะถึงได้ดูภูมิฐานจัดเต็มขนาดนี้
บรรดาสาวๆ วัยรุ่นในบริเวณนั้นหลายคนสายตาแทบไม่ละไปจากตัวหวังซวี่ตง แววตาเป็นประกายร้อนแรง ในใจต่างคิดไปในทางเดียวกันว่า ถ้าได้แต่งงานเข้าไปในตระกูลนี้ วันข้างหน้าชีวิตจะสุขสบายขนาดไหนพวกเธอคงจินตนาการไม่ออกเลยทีเดียว