ตอนที่ 217 ศูนย์การแพทย์ชิงเยี่ยนเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ (1)

ตอนที่ 217 ศูนย์การแพทย์ชิงเยี่ยนเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ (1)

ชายชราหวังมองคนที่คุกเข่ากันเต็มลานพลางถอนหายใจ แล้วเดินเข้าไปช่วยพยุงลุกขึ้นทีละคน เขาเข้าใจหัวอกญาติคนไข้พวกนี้ดีเหลือเกิน

ขาดอะไรก็ขาดได้แต่อย่าขาดเงิน มีอะไรก็มีได้แต่อย่ามีโรค คำพูดนี้สรุปไว้ตรงจุดจริง ๆ

มีกี่ครอบครัวที่เดิมทีอยู่กันอย่างมีความสุข แต่พอล้มป่วยหนักเข้าครั้งเดียว ไม่กี่เดือนบ้านก็พังไม่เป็นท่า ต้องขายบ้านจนหมดตัว วิ่งยืมญาติสนิทมิตรสหายจนทั่ว จนมาถึงทางตันที่ไร้หนทางไปต่อ

สุดท้ายทั้งที่มีหวังรักษาหาย แต่เพราะไม่มีเงินเหลือติดตัวจริง ๆ จึงทำได้แค่มองตาปริบ ๆ แล้วพากลับบ้าน นั่งรอส่งคนที่รักหมดลมหายใจไปเงียบ ๆ

แล้วยังมีอีกหลายคนที่ล้มป่วย แค่ผ่าตัดครั้งเดียวก็รอดแท้ ๆ แต่เพราะไม่มีเงิน จะไปหยิบยืมใครก็ไม่ได้ หรือถึงยืมมาได้ก็กลายเป็นหนี้สินก้อนโตล้นพ้นตัว

สุดท้ายเลยเลือกผูกคอตาย กระโดดน้ำ ซดน้ำยาฆ่าแมลง จากไปแบบไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไรเลย

วิถีชีวิตคนเรามีสารพัดความทุกข์ระทม แต่เกินครึ่งล้วนถูกความยากลำบากจากการหาเงินมารักษาตัวบดขยี้จนแหลกเหลว

ส่วนเรื่องอื่นที่ต้องบ้านแตกสาแหรกขาดเพราะหาเงินมารักษานั้นมีมากเกินไป จนเขาไม่อยากจะคิดต่อ

เขาประคองคนลุกขึ้นทีละคน ทุกคนก่อนจะยอมลุกก็โขกหัวให้อย่างแรงอีกรอบ น้ำตาไหลอาบแก้มจนกลั้นไม่อยู่