กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 216 มูลนิธิการกุศลชิงเยี่ยนเริ่มเคลื่อนไหว
เป็นไปตามคาด ผลลัพธ์ตรงกับที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด
ทั้งสามคนอึกอักตอบไม่ถูก ไม่มีใครจำชื่อคนแต่งได้ครบสักคน ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าจำได้แน่นอน แค่ต้องขอเวลานึกหน่อย
จางอิงโดนจี้ถามจนเริ่มหงุดหงิด เลยยืนเท้าสะเอวพูดขึ้นมาว่า “แกจะถามไปทำไมเนี่ย นานขนาดนี้แล้วใครจะไปจำได้ รอบล่าสุดที่ฉันหยิบสี่สุดยอดวรรณกรรมมาอ่าน ก็ตอนที่แกบังคับให้ฉันอ่านเป็นเพื่อนสมัยแกอยู่ประถมโน่น”
พูดจบ เธอก็เดินตรงไปที่ห้องหนังสือ ถ้าคืนนี้ไม่ได้เห็นกับตาว่าใครแต่งคงนอนไม่หลับแน่ๆ ภาพในหัวมันติดอยู่ตรงนั้น ชื่อก็จ่ออยู่ที่ริมฝีปากแท้ๆ แต่ดันนึกไม่ออกสักที มันชวนหงุดหงิดใจจนบอกไม่ถูก
หวังซวี่ตงแอบหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอามือไพล่หลังเดินทอดน่องกลับห้องไปนอน
เช้าวันรุ่งขึ้นตอนตีห้า บาร์บาร่าผลักประตูห้องเขาเข้ามาเสียงดังโครมคราม แล้วเริ่มตะโกนปลุกด้วยเสียงอันดัง
“คุณผู้ชายคะ ตอนนี้ตีสี่ครึ่งแล้ว วันนี้คุณต้องตื่นเช้าเป็นพิเศษนะคะ วันนี้เป็นวันสำคัญที่ศูนย์การแพทย์นานาชาติชิงเยี่ยนจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการ คนทั้งโลกกำลังจับตามองศูนย์การแพทย์ของเราอยู่ คุณเป็นเจ้าภาพต้องรีบไปคุมงานล่วงหน้าค่ะ”
หวังซวี่ตงเงยหน้าขึ้นมา พลางหรี่ตาพึมพำเสียงแผ่ว “ขอนอนต่ออีกห้านาทีนะ”
บาร์บาร่าไม่ตอบอะไร เธอเดินเข้ามาแล้วกระชากผ้าม่านเปิดออกทันที ข้างนอกฟ้ายังมืดอยู่ ไฟถนนในสวนชิงเยี่ยนยังคงสว่าง แสงสีส้มส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ทาบลงบนชุดคลุมอาบน้ำที่ถูกถอดทิ้งไว้บนพื้นจนดูเป็นโทนสีอบอุ่น