กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 197 คุณย่า: หวังฉี่ไฉ ไอ้แก่สารเลว!
คนจากหนานจิงยังไม่ไป ไหนๆ ก็คุยยังไม่ได้ข้อสรุปจะให้กลับได้ยังไง ใครมาไล่ก็ไม่ไปทั้งนั้น นั่งปักหลักกันอยู่ในห้องประชุมจนตายกันไปข้าง ชัดเจนว่าถ้าวันนี้ไม่ได้คำตอบที่พอใจ ก็อย่าหวังว่าจะยอมก้าวขาออกจากเสิ่นหยาง
รองผู้บัญชาการโทรศัพท์กลับไปที่เขตทหารทันที เล่าเรื่องที่ซูชิงเยี่ยนเซ็นชื่อไปแล้วให้ฟังรอบหนึ่ง
ผู้บัญชาการเขตทหารหนานจิงถึงกับตบขาฉาด ยังช้าไปก้าวหนึ่งจนได้ ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปเสียแล้ว
ในเมื่อเป็นแบบนี้ เขาก็เปลี่ยนวิธีคิดใหม่
ได้ ตำแหน่งอัตรากำลังยกให้พวกคุณไป
แต่ว่า——
คนเป็นของเสิ่นหยางได้ ก็ต้องเป็นของหนานจิงเราด้วย ที่นี่ก็ต้องมีห้องทำงานของเธอ คนและเรื่องที่เกี่ยวข้องฝั่งเราเธอก็ต้องดูแล พวกคุณจะฮุบไว้คนเดียวไม่ได้
ต่อไปนี้ซูชิงเยี่ยนจะประจำอยู่ที่เมืองหวยเป็นหลักเพื่อดูแลงานประจำวันของศูนย์การแพทย์ สวัสดิการความเป็นอยู่ทั่วไปของเธอ ให้เขตทหารหนานจิงที่อยู่ใกล้ที่สุดเป็นคนรับผิดชอบ
ในฐานะที่ศูนย์การแพทย์ชิงเยี่ยนเป็นฐานการเรียนการสอนและงานคลินิกทางการแพทย์ระดับท็อปของกองทัพเพียงแห่งเดียว สิทธิ์การบริหารในพื้นที่ สิทธิ์การสั่งการประจำวัน สิทธิ์การใช้สถานที่ และสิทธิ์จัดการด้านการแพทย์ทั้งของทหารและพลเรือนในท้องถิ่น ต้องเป็นของหนานจิง!