ตอนที่ 175 การเยือนอินเดีย (3)

ตอนที่ 175 การเยือนอินเดีย (3)

งานเลี้ยงตอนเที่ยงไม่มีอะไรน่าพูดถึง เป็นบุฟเฟต์อาหารเย็นสไตล์ตะวันตก

หวังซวี่ตงถือแก้วที่ข้างในใส่น้ำแร่ที่พกมาจากสหรัฐอเมริกา แก้วใบนี้คนรับใช้ของเขาก็ใช้น้ำที่นำมาเองล้างทำความสะอาด แก้วทรงสูงในมือของผู้บริหารคนอื่นๆ ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ระมัดระวังตัวถึงขีดสุด

แต่เหล้าในแก้วของพวกเขายังพอจะดื่มได้ เป็นของชั้นยอดจากยุโรปและอเมริกาทั้งหมด ไม่ใช่เหล้าท้องถิ่นของประเทศอินเดีย จุดนี้ก็ต้องยอมรับว่าประเทศอินเดียยังพอรู้ตัวเองอยู่บ้างว่าเหล้าของพวกเขาเอามาขึ้นโต๊ะรับรองไม่ได้

อย่าว่าแต่ปี 92 เลย ต่อให้อีกสิบกว่าปีข้างหน้า เหล้าท้องถิ่นของประเทศอินเดียก็ยังก้าวขึ้นสู่ระดับสากลไม่ได้อยู่ดี มีแต่พวกของไม่ได้มาตรฐานที่หมักจากกากน้ำตาล กลิ่นฉุนจนเวียนหัว ได้แต่หลอกขายชาวบ้านแถวนั้น ถ้าเป็นงานที่เป็นทางการใครแตะเข้าก็เสียระดับหมด

คนที่เดินเข้ามาทักทายหวังซวี่ตงไม่ขาดสายในงานเลี้ยง ล้วนเป็นชนชั้นสูงระดับแนวหน้าของประเทศอินเดีย ทั้งข้าราชการระดับสูงในแวดวงการเมือง ตระกูลดังในท้องถิ่น และนายทหารจากกองทัพที่เบียดเสียดกันเข้ามาเป็นชั้นๆ

ใบหน้าของทุกคนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มถ่อมตน ปากก็พรั่งพรูแต่คำเยินยอประจบประแจงตามมารยาท

ที่สะดุดตาที่สุดก็คือ แทบทุกคนจงใจพาลูกสาววัยสาวของตัวเองมาด้วย แต่ละคนแต่งตัวประชันความงามกันเต็มที่ แววตานี่เป็นประกายร้อนแรงกันทุกคน

หวังซวี่ตงกวาดตามองรอบหนึ่ง พูดตามตรง ชนชั้นล่างของประเทศอินเดียหน้าตาชวนมองไม่ลงจริงๆ ทั้งดำทั้งคล้ำ