ตอนที่ 157 ปู่ซุนมาขอร้องถึงบ้าน

ตอนที่ 157 ปู่ซุนมาขอร้องถึงบ้าน

ตอนนี้ในเมืองหวยไม่มีใครไม่รู้จักคนบ้านหวัง หวังเจี้ยนกั๋วไปโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์แล้วบอกตัวตนพร้อมแจ้งความประสงค์ หัวหน้าโรงงานไม่พูดพร่ำทำเพลง จัดการส่งหมูที่เพิ่งเชือดเสร็จทีละตัวๆ ไปที่ไซต์งานทันที

หัวหน้าโรงงานนั่งรถคุมมาด้วยตัวเอง ตอนขนของลงก็พูดกับผู้ดูแลไซต์งานว่า “นี่เป็นของที่บ้านหวังให้พวกเราเอามาส่ง จากนี้ไปจะมาส่งวันละรอบ ให้กินกันจนอิ่มจุใจ”

หน้าโรงอาหารมีคนงานที่เพิ่งเลิกงานมายืนมุงดูอยู่ไม่น้อย พลางมองเนื้อหมูเป็นซีกๆ ที่ถูกยัดเข้าไปในตู้เย็น โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรเลย

หัวหน้าคนงานคนหนึ่งยืนอยู่หน้าสุด มองไปมองมาขอบตาก็เริ่มแดงขึ้นมาเฉยๆ เขาถอดหมวกนิรภัยออก แล้วหันกลับไปตะโกนใส่พวกคนงานข้างหลังว่า “เห็นกันหมดแล้วใช่ไหม นี่คนบ้านหวังเขาให้เอามาส่งให้ พวกเขาเห็นเราทำงานหนัก กินอยู่ย่ำแย่ ก็เลยทนดูไม่ได้ พวกเขาเป็นคนใจบุญแท้ๆ เลย”

เขาเอาแขนเสื้อปาดตาแรงๆ ทีหนึ่ง เสียงที่พูดก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

“พวกเราออกมาทำงานรับจ้างกันตั้งหลายปี มีไซต์งานไหนเคยสนใจบ้างว่าเราจะได้กินดีไหม เถ้าแก่มีแต่จะเร่งเอางาน ใครจะมาสนว่าในชามพวกเอ็งมีเนื้อหรือเปล่า คนบ้านหวังเขาจิตใจดี มองเห็นพวกเราเป็นคนเหมือนกัน เราเองก็อย่าไปทำตัวไร้จิตสำนึก ต่อไปทำงานให้มันตั้งใจและรอบคอบกันหน่อย ถ้าใครกล้าอู้งาน ไม่เพียงแต่จะผิดต่อค่าจ้างที่ได้รับ แม้แต่เนื้อชามนี้พวกเอ็งก็ไม่สมควรได้กิน”