กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 153 หวงผู่เวอร์ชันตะวันตก
ชายชราหวังยืนอยู่หน้าโต๊ะตัวยาว มองดูสมาชิกราชวงศ์ ขุนนางสืบตระกูล และผู้นำตระกูลใหญ่ทั้งห้องที่ลุกขึ้นยืนกันหมด แล้วจ้องมองเขาด้วยสีหน้าตกตะลึง เขากดสองมือลงเพื่อส่งสัญญาณให้ทุกคนนั่งลง แล้วเริ่มอธิบาย
“ทุกท่าน ผมเข้าใจว่าทำไมพวกท่านถึงตกใจ แต่ขอให้ลองคิดดูว่า ตอนนี้ในประเทศของแต่ละท่าน ราชวงศ์กับขุนนางยังกุมอำนาจสั่งการกองทัพจริงๆ ได้มากแค่ไหน”
“ในนามพวกท่านเป็นพันเอกกิตติมศักดิ์ของกองพลที่สืบทอดกันมา เป็นผู้บัญชาการกิตติมศักดิ์ของกองทหารรักษาพระองค์ พอถึงเทศกาลก็แต่งเครื่องแบบทหารขี่ม้าตรวจแถว ประชาชนปรบมือ หนังสือพิมพ์ลงรูปสักสองสามรูป”
“แต่พอเข้าสู่ภาวะสงครามจริงๆ คนที่สั่งการทหารคือกระทรวงกลาโหมของแต่ละประเทศ คือคณะรัฐมนตรี คือพวกนักการเมืองที่พวกท่านดูแคลนที่สุด ในใจพวกท่านเองก็รู้ดีว่า ในมือไม่มีทหารแม้แต่นายเดียวที่จะยอมฟังคำสั่งพวกท่านจริงๆ”
เขาหยุดไปนิดหนึ่ง แล้วพูดเสริม
“ผมไม่ได้จะให้พวกท่านไปแย่งอำนาจคุมกองทัพกับรัฐบาลตอนนี้ นั่นมันรนหาที่ตาย”
“แล้วผมก็ไม่ได้บอกว่าจะตั้งขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย ตั้งตอนนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ อิทธิพลของพวกท่านยังไม่พอ”
“เรื่องนี้ต้องใช้เวลา รอให้พวกท่านดึงมวลชนกลับมาได้ตามแผน มีคนของเราเข้าไปอยู่ในสภา ถึงเวลานั้นค่อยเปิดป้ายอย่างเป็นทางการ ทุกอย่างถึงจะลงล็อกไปเอง”