ตอนที่ 141 ไม่ละอายแก่ใจ

ตอนที่ 141 ไม่ละอายแก่ใจ

พอไปถึงห้องประชุมห้องหนึ่งในทำเนียบรัฐบาล ผลักประตูเข้าไปดูก็ไม่พบโต๊ะประชุมตัวยาวหรือโพเดียมแถลงการณ์ มีเพียงโซฟาไม่กี่ตัวตั้งล้อมเป็นวง ตรงโต๊ะกลางเต็มไปด้วยถั่วลิสง เมล็ดแตงโม ลูกอม และผลไม้ ถ้วยน้ำชาส่งกลิ่นหอมกรุ่นของชาหลงจิ่ง น้ำส้มขวดแก้วเรียงกันเป็นแถว บรรยากาศผ่อนคลายเหมือนไปนั่งคุยเล่นช่วงปีใหม่

บรรดาผู้ใหญ่จากหลายฝ่ายนั่งอยู่พร้อมหน้า แต่ละคนพาดเสื้อนอกไว้ตรงที่วางแขน ปลดกระดุมคอเสื้อ นั่งแกะถั่วลิสงคุยกันสบายๆ

ตรงมุมห้องมีเจ้าหน้าที่จดบันทึกเปิดสมุดเตรียมไว้ ปลอกปากกาหมึกซึมถูกถอดออกพร้อมใช้ ถึงค่อยเตือนให้รู้ว่าทุกคำพูดในห้องนี้ เมื่อพ้นประตูออกไปแล้วก็คือเอกสารคำสั่งทางการ

วงสนทนาเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ เหล่าผู้นำเอ่ยขอบคุณสิ่งที่หวังซวี่ตงทำให้แก่ประเทศอย่างจริงจังก่อนเป็นอันดับแรก

หวังซวี่ตงแกะถั่วลิสงหนึ่งเม็ดพลางโบกมือปฏิเสธ “จะยังไงก็ช่าง รากเหง้าของผมอยู่ที่นี่ ผมเองก็อยากให้ประเทศพัฒนาไปได้ด้วยดี วันนี้ผมเลยเลือกเอาเรื่องที่พวกท่านอาจจะยังไม่ได้สังเกต หรือเห็นแล้วแต่ยังไม่ได้คิดให้ลึกซึ้งมาพูดคุยกัน หลายปีที่ผมอยู่ข้างนอก บางเรื่องพอมองจากมุมคนนอกกลับเห็นได้ชัดเจนกว่า”