ตอนที่ 140 กาลเวลาพรากวัยเยาว์

ตอนที่ 140 กาลเวลาพรากวัยเยาว์

หวังซวี่ตงพิงอยู่ข้างหน้าต่างเครื่องบิน เพิ่งจะวางสายโทรศัพท์ดาวเทียม สีหน้าดูแปลกพิลึก

สวนชิงเยี่ยนเป็นสวนสาธารณะเก่าแก่ที่ดีที่สุดในเมืองหวย เฉียนหลงเสด็จประพาสแดนใต้หลายหนก็ล้วนแวะพักที่นั่น เป็นทั้งสวนที่ทำการศาลากลางบวกพระราชวังที่ประทับชั่วคราว ทิวทัศน์จัดว่าไม่เลวทีเดียว

ชาติก่อนตอนประถมเขาเคยไปทัศนศึกษาช่วงฤดูใบไม้ผลิอยู่หลายรอบ ต่อมาพอว่างไม่มีอะไรทำก็ชอบแวะไปเดินเล่น คุ้นเคยดีจนทะลุปรุโปร่ง

สวนโบราณแบบนี้ในอนาคตอย่าว่าแต่จะยกให้ใครเลย ขืนผู้นำคนไหนกล้าหลุดปากพูดถึงในที่ประชุม วันรุ่งขึ้นคณะกรรมการตรวจสอบวินัยคงต้องบุกมาถึงบ้าน เพื่อเรียกตัวไปชี้แจงปัญหาตามวันเวลาและสถานที่ที่กำหนดแล้ว

ทว่าในปีเก้าสอง มันก็ยังพอรับฟังได้อยู่ ไม่ถึงกับหลุดโลกนัก

เส้นแบ่งเรื่องการควบคุมดูแลทรัพย์สินของรัฐยังไม่ได้ดึงตึงจนกลายเป็นลวดสลิง สวนโบราณแห่งหนึ่ง ซ่อมแซมก็ต้องใช้เงิน บำรุงรักษาก็ต้องใช้เงิน ค่าตั๋วเข้าชมก็ขายได้ไม่กี่บาทกี่สตางค์ เงินเดือนเจ้าหน้าที่ยังจ่ายไม่ครบเลย ปล่อยทิ้งไว้ตรงนั้นก็นอนแช่ฝุ่นไปเปล่าๆ

เมืองหวยยอมยกสวนแห่งนี้ส่งต่อให้คนที่สามารถทำให้ทั้งโลกจดจำได้ดูแล มันก็ถือว่าไม่เลวเหมือนกัน

รางวัลชิ้นนี้ไม่มีลูกเล่นเล่ห์เหลี่ยมซ่อนอยู่เลย เมืองหวยไม่ได้ส่งสัญญาณขอให้ช่วยลงทุน ไม่ได้ตั้งเงื่อนไขผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น มีแต่ควักเอาสิ่งที่ดีที่สุดที่ตัวเองมีออกมามอบให้เด็กสาววัยสิบห้าปีคนหนึ่ง

เหตุผลง่ายนิดเดียว นั่นก็เพราะเธอคือซูชิงเยี่ยน