กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 137 เรามารู้จักกันใหม่นะครับ สวัสดีทุกคน ผมชื่อหวังซวี่ตง
พอวางสาย นอกจากซูชิงเยี่ยนแล้ว ไม่ว่าใครในที่นั้นต่างก็อึ้งกิมกี่กันหมด
ผู้นำกระทรวงอุตสาหกรรมยังแนบโทรศัพท์เครื่องใหญ่คาไว้ข้างหู ร่างทั้งร่างแข็งทื่อราวกับถูกเชื่อมติดไว้กับพื้น
ความหน้าแดงกับความโกรธปนอายหายวับไปจนหมด กลายเป็นความมึนงงสับสนอย่างสิ้นเชิง
เขาทำงานเป็นเจ้าหน้าที่รัฐมาครึ่งค่อนชีวิต เคยฟาดฟันกับเรื่องงบประมาณ เรื่องเกณฑ์มาตรฐานทางเทคนิค และการปัดแข้งปัดขาทั้งในและนอกกระทรวงสารพัดอย่าง แต่คำว่า “สหภาพโซเวียตล่มสลายแล้ว” สี่คำนี้ ไม่เคยอยู่ในแผนงานฉุกเฉินเล่มไหนของเขาเลยสักเล่มเดียว
ประเทศเบ้อเริ่มเทิ่มขนาดนั้น กองทัพรถถังเหล็กกล้ามหาศาลขนาดนั้น ผู้เชี่ยวชาญและโรงงานตั้งเท่าไร นึกจะล่มก็ล่มไปเฉยๆ แบบนี้เลยเหรอ ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ หรือไง
ในหัวเขาหมุนคว้างอย่างบ้าคลั่ง แต่สิ่งที่คิดออกมีเพียงความว่างเปล่าสีขาวโพลน ค่าความคลาดเคลื่อนคีมหนีบห้ามเลือดอะไร เลเซอร์คิวสวิตช์อะไร การตรวจรับรองระดับกระทรวงอะไร ในวินาทีนี้ล้วนถูกสี่คำนั้นบดขยี้แหลกเป็นผุยผง
ผู้นำกระทรวงสาธารณสุขเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไร
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งกำโทรศัพท์เครื่องใหญ่ไว้แน่น อีกข้างก็เผลอยกขึ้นลูบกรอบแว่นตาโดยไม่รู้ตัวแล้วก็ปล่อยลง ริมฝีปากเม้มเข้าแล้วก็อ้าออก อ้าออกแล้วก็เม้มเข้า สุดท้ายหลุดปากออกมาได้แค่ประโยคเดียวว่า “นี่...นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย”