ตอนที่ 117 เจตจำนงของกลุ่มทุน

ตอนที่ 117 เจตจำนงของกลุ่มทุน

คราวนี้หวังซวี่ตงปล่อยวางได้จริง ๆ แล้ว

หกปีแล้ว

หกปีเต็ม ๆ

เขาถูกบีบให้จากบ้านเกิดเมืองนอนระหกระเหินไปอยู่ต่างแดน ก็เพียงเพราะพวกทายาทรุ่นสองรุ่นสามในประเทศพวกนั้นอยากจะกุมอำนาจเหนือเขา ควบคุมเขา มองเขาเป็นหมากที่นึกจะชักใยยังไงก็ได้

พอกลับประเทศ ถึงภายนอกจะดูเหมือนปล่อยวางไปแล้ว แต่ในใจยังอัดอั้นตันใจอยู่ตลอด เขาอยากเอาคืนแต่ไม่รู้จะไปเอาคืนกับใคร จะไปเอาเรื่องพ่อแม่ของพวกทายาทรุ่นสองพวกนั้นงั้นเหรอ พวกเขาก็ลงจากตำแหน่งไปตั้งนานแล้ว จะไปเอาคืนพวกทายาทรุ่นสองเองงั้นเหรอ ป่านนี้ก็ยังอยู่ในคุกกันทั้งนั้น ยังไม่ได้ออกมาเลย

แค้นเก่าไม่มีทางสะสาง ความคับแค้นใจนี้เลยจุกแน่นอยู่ในอก กินข้าวก็ไม่ค่อยอร่อย หลับก็ไม่สนิท จนส่งผลต่อการเจริญเติบโตของร่างกายอย่างหนัก

เพราะอย่างนี้ เขาถึงไม่อยากสุงสิงส่วนตัวกับพวกผู้นำในระบบราชการ ไม่อยากแม้แต่จะเจอหน้า นับประสาอะไรกับการให้คำแนะนำที่เป็นประโยชน์ต่อการปฏิรูปและเปิดประเทศ เขาไม่ยอมปริปาก ถามอะไรก็บอกไม่รู้ลูกเดียว

พอเป็นอย่างนี้สักครั้งสองครั้ง ก็เลยไม่มีใครมาถามอีก

แม้แต่การกลับมาลงทุนในประเทศ ก็ทำเพื่อปกป้องความปลอดภัยของคนบ้านหวัง และตอบแทนมณฑลที่เคยทำดีกับตัวเองเท่านั้น