ตอนที่ 103 ความเด็ดขาดของซูชิงเยี่ยนกับความร่วมมือของบ้านหวัง

ตอนที่ 103 ความเด็ดขาดของซูชิงเยี่ยนกับความร่วมมือของบ้านหวัง

หลังจากพักค้างคืนที่โรงแรมรับรองชาวต่างชาติ เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นซูชิงเยี่ยนก็ตรงไปที่วิทยาลัยครู

หน้าห้องเรียนแต่ละห้องติดป้ายชื่อแผนกไว้เรียบร้อยแล้ว ทั้งอายุรศาสตร์ ศัลยศาสตร์ แผนกฉุกเฉิน กุมารเวชศาสตร์ และแผนกอื่นๆ แผ่นป้ายตัวหนังสือสีแดงบนพื้นขาวตอกติดอยู่เหนือกรอบประตู ดูสะดุดตาเป็นพิเศษใต้ท้องฟ้าสีเทามัวซัว

เธอยืนกวาดสายตามองไปรอบๆ ตามทางเดิน พยักหน้ารับเบาๆ แล้วก็หันหลังเดินจากไป

เธอพาทัพบุคลากรทั้งหมดรวมถึงทีมสนับสนุนจากต่างประเทศมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลประจำภูมิภาคทันที

ตอนนี้ระดับน้ำยังไม่หลาก ภัยพิบัติยังไม่เกิด ทีมแพทย์และพยาบาลของเธอจะมานอนอืดกินๆ นอนๆ อยู่ที่โรงแรมทุกวันไม่ได้ การแพทย์เป็นงานที่ต้องอาศัยทักษะความชำนาญ ขืนเอาแต่นอนก็ไม่มีทางลับฝีมือให้เฉียบคมขึ้นมาได้ ถ้าไม่ลงมือซ้อมเสียตั้งแต่ตอนนี้ พอน้ำท่วมทะลักเข้ามาจริงๆ แล้วมือไม้ยังฝืด ทำงานไม่เข้าขากัน ขั้นตอนสะดุดติดขัด คนที่จะต้องสังเวยก็คือคนไข้

ที่น่าเป็นห่วงยิ่งกว่าก็คือ พยาบาลของเธอล้วนเป็นคนที่เพิ่งเปิดรับสมัครเข้ามาใหม่ ถูกดึงตัวมารวมกันแบบเร่งด่วนจากทั่วสารทิศ จึงยังไม่มีความรู้ใจกับทีมแพทย์แม้แต่น้อย

เวลาหมอส่งสัญญาณมือ ส่งสายตา หรือพูดแค่ครึ่งประโยค พยาบาลจะรับช่วงต่อทันไหม ถ้าจับจังหวะไม่ได้ บนเตียงกู้ชีพแค่ช้าไปไม่กี่วินาที ไม่กี่วินาทีนั้นก็หมายถึงหนึ่งชีวิตแล้ว