กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 79 กลับบ้านมาลงทุน (1)
คืนนี้หวังซวี่ตงหลับสบายและสนิทมาก เป็นการนอนที่สบายที่สุดในรอบห้าปีของเขาเลย ไม่มีเสียงโทรศัพท์ดัง ไม่มีเอกสารด่วนต้องเซ็น เขาไม่รู้กระทั่งว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน
พอเช้าตรู่เขาลืมตาทั้งสองข้างขึ้น หลังสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ ผ่านไปพักใหญ่ทีเดียวกว่าเขาจะรู้สึกตัวว่าตัวเองอยู่ที่บ้าน อยู่ในลานเรือนของตัวเองที่เมืองหลวง บนเตียงไม้จันทน์หลังใหญ่ที่เขาไม่เคยนอนมาก่อนหลังนี้
เขาดูเวลา เพิ่งจะตีห้า จึงนอนนิ่งๆ ต่อไป ไม่ได้ขยับ
ไม่มีเสียงพูดโผงผางตอนบาร์บาร่าผลักประตูเข้ามา ไม่มีเสียงกระทบดังกังวานใสของรองเท้าส้นสูงของวิเวียน ไม่มีเสียงฝีเท้าบอดี้การ์ดเดินลาดตระเวนตามทางเดิน
มีเพียงเสียงนกในลานเรือน และกลิ่นควันถ่านหินจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก
จู่ๆ เขาก็ยิ้มออกมา แล้วพลิกตัวซุกหน้าลงกับหมอน หมอนใบนี้ยัดเปลือกโซบะ แข็งโป๊กจนกดทับแก้มเจ็บไปหมด
แต่นี่เป็นของที่ยัยเด็กนั่นเลือกให้เขา เธอบอกว่าหมอนเปลือกโซบะดีต่อกระดูกคอ หมอนขนห่านพวกนั้นที่เขานอนตอนอยู่สหรัฐอเมริกา มันนุ่มเกินไป นอนนานๆ กระดูกคอจะมีปัญหาเอาได้
ขณะกำลังหลับตาพักผ่อนอยู่นั้น จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบามากๆ ดังมาจากนอกประตู หัวใจพลันกระตุก แล้วลืมตาแง้มขึ้นมาเป็นช่องแคบๆ ทันที