ตอนที่ 77 ชายชราหวังทำพินัยกรรม

ตอนที่ 77 ชายชราหวังทำพินัยกรรม

ซอยสามซีซื่อ บ้านลานกว้างขนาดใหญ่กว่าพันห้าร้อยตารางเมตรแห่งนั้น ประดับประดาไฟและผ้าแพรสีสันสดใสเรียบร้อยแล้วตั้งแต่นาน

ประตูใหญ่สีชาดหนาหนักแลดูโอ่อ่า หมุดทองแดงเงาวับทุกเม็ด เหนือกรอบประตูแขวนป้ายแนวนอนพื้นดำตัวอักษรทองไว้แผ่นหนึ่ง

เขียนอักษรแปดคำว่า “ซวี่รื่อตงเซิง ชิงเยี่ยนซานเหอ” ลายเส้นพู่กันทรงพลังหนักแน่นแฝงความสง่างาม ลงชื่อท้ายว่าฉี่กง

ใต้ป้ายแขวน โคมแดงใหญ่สองดวงเพิ่งแขวนขึ้นไปเมื่อเช้า ชายพู่ไหวแกว่งเบาๆ ตามสายลมอ่อน

ขั้นบันไดหินเขียวหน้าประตูปัดกวาดจนสะอาดไร้ฝุ่น พรมแดงปูทอดจากธรณีประตูไปตลอดแนวถึงปากตรอก ดั่งสายน้ำคดเคี้ยวที่ย้อมทั้งตรอกให้เต็มไปด้วยบรรยากาศมงคลครึกครื้น

สองฟากพรมแดงมีประทัดและประทัดสองจังหวะกองพะเนินเป็นภูเขาลูกย่อมๆ กระดาษห่อสีแดงจัดวางซ้อนกันเป็นระเบียบเรียบร้อย รอคอยช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์นั้น

ด้านข้างมีชาวบ้านมายืนมุงดูกันแน่นขนัด

ล้วนเป็นเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงของบ้านตระกูลหวัง ทั้งคนที่อยู่ใกล้และไกล พอได้ยินว่าเจ้าหนุ่มบ้านตระกูลหวังที่ไปรวยมหาศาลอยู่สหรัฐอเมริกาจะกลับมาวันนี้ ก็พากันมารวมตัวกันตั้งแต่เช้าตรู่

บ้างก็อุ้มลูก บ้างก็ถือตะกร้าผัก บ้างก็เพิ่งเดินออกมาจากร้านขายของชำตรงปากตรอก ในมือยังกำไอติมแท่งอยู่ พวกเขาพากันกระซิบกระซาบ ชี้ชวนกันดู พูดคุยถึงความเอิกเกริกนี้ และพูดถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินของบ้านตระกูลหวังในช่วงหลายปีมานี้