ตอนที่ 76 มาถึง

ตอนที่ 76 มาถึง

ตลอดทั้งวันหวังซวี่ตงเอาแต่ถอนหายใจไม่หยุด พอขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวในวันรุ่งขึ้น สายตาที่เขามองหวังเจี้ยนกั๋วก็ยังแปลกๆ ไม่ใช่โกรธ แต่เป็นความกลัดกลุ้มทำนองว่า ‘แล้วฉันจะบอกแม่ยังไงดีเนี่ย’

ชายชราหวังรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นหมดแล้ว

เขาเฉ่งหวังเจี้ยนกั๋วเสียเละเทะไม่มีชิ้นดี แล้วยังลามไปด่าคิโนชิตะยันบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตร ด่าอยู่นานกว่าชั่วโมงจนคอแทบไหม้

หวังเจี้ยนกั๋วทำหน้ามุ่ยไม่พูดไม่จาตลอดทาง แต่ความสับสนกังวลในใจกลับหายไปเป็นปลิดทิ้ง

ปาร์ตี้สุดเหวี่ยงเมื่อคืนกระชากเส้นประสาทที่เขาตรึงแน่นมาตลอดสามสิบกว่าปีจนขาดผึง ตอนนี้เขารู้สึกจริงๆ แล้วว่า การใช้ชีวิตอยู่ในแดนทุนนิยมอย่างสหรัฐอเมริกา การมีเงินล้นมือนี่มันช่างแสนสุขสบาย

ครั้นเครื่องบินบินผ่านน่านฟ้าแคนาดา หวังซวี่ตงก็ทนอึดอัดไม่ไหวอีกต่อไป

เขามองพ่อตัวเองที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา มือถือแก้วไวน์แดง สูบซิการ์พ่นควันโขมง ท่าทางเหมือนเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ ไม่มีเค้าหวังเจี้ยนกั๋วที่นั่งแทะแตงโมอยู่ในลานบ้านเล็กๆ เมืองหวยเมื่อไม่กี่ปีก่อนเลยสักนิด

“พ่อ ในฐานะคนรวยรุ่นสาม พ่อต้องมีจิตสำนึกของคนรวยรุ่นสามหน่อย เรื่องใช้เงินก็เรื่องเงิน อยากใช้ยังไงก็ตามใจเถอะ แต่ใจพ่อจะโลเลหลายใจไม่ได้นะ!”

หวังเจี้ยนกั๋วชะงักไป รีบเอาขาลงแล้วนั่งตัวตรง วางซิการ์ลงบนที่เขี่ยบุหรี่ ทำท่าเตรียมพร้อมรับคำตำหนิเต็มที่