กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 64 ซูชิงเยี่ยน: หนูจะรับใช้ประชาชน!
หวังซิ่วหลานออกเดินทางแล้ว
เธอหอบเอาทั้งเสื้อผ้า รองเท้าหนัง และเครื่องสำอางที่ซื้อมา ใส่กระเป๋าใบเล็กใบใหญ่อัดแน่นเต็มคันรถตู้
หวังเจี้ยนจวินพกอาวุธคุ้มกันไปด้วยตัวเอง พอพ้นเขตเมือง เขาก็จอดรถข้างดงหญ้ารกชานเมือง ถือพลั่วลงจากรถ เดินไปนั่งยองๆ ใต้ต้นฮวยกิ่งคด ขุดหลุมเล็กๆ เอาห่อผ้าพลาสติกเคลือบน้ำมันออกมา ข้างในคือปืนพกเมาเซอร์ที่เช็ดจนขึ้นเงาวับ กับซองกระสุนที่บรรจุไว้เต็มเอี๊ยดอีกสองอัน
พอกลับขึ้นรถแล้วเลี้ยวเข้าถนนสายหลัก ก็มุ่งหน้าขึ้นตะวันออกเฉียงเหนือต่อ ยุคสมัยนี้การเดินทางบนถนนไม่ค่อยปลอดภัย พวกดักปล้นรถคุมถิ่นมีอยู่เกลื่อน นึกจะดักปล้นเมื่อไหร่ก็มีข่าวให้ได้ยินเรื่อยๆ
ถนนบางช่วง คนร้ายรวมตัวกันเป็นแก๊ง คอยวางสิ่งกีดขวางตามทางเปลี่ยวเพื่อดักรถทัวร์กับรถบรรทุก แล้วกวาดทรัพย์สินผู้โดยสารจนเกลี้ยง
คนขับรถบรรทุกคันใหญ่เวลาออกวิ่ง ในหัวเก๋งต้องมีอาวุธติดไว้เสมอ ถ้าเจอพวกดักทาง เจรจาได้ก็เจรจา คุยไม่รู้เรื่องก็ควักของออกมาสู้
บางหมู่บ้านทำอาชีพนี้กันทั้งหมู่บ้าน ไม่ใช่แค่ปล้นเงินกับของบนรถจนหมด แต่ยังชิงเอารถไปด้วย ส่วนคนขับก็มักจะถูกฆ่าปิดปาก
ปีที่แล้วทางการเน้นปราบปรามคดีอาญาอุกฉกรรจ์พวกนี้อย่างหนัก แต่ถึงช่วงกวาดล้างจะเข้มงวดแค่ไหน พวกคนร้ายไม่กลัวตายก็ยังไม่หมดไป ยิ่งทางเปลี่ยวเท่าไหร่ ก็ยิ่งอันตรายเท่านั้น