ตอนที่ 33 ผู้เชี่ยวชาญเหรอ ตีให้ขี้แตกสิไม่ว่า!

ตอนที่ 33 ผู้เชี่ยวชาญเหรอ ตีให้ขี้แตกสิไม่ว่า!

ไม่กี่วันต่อมา นอกจากตาเฒ่าหวังที่เอาแต่คิดเรื่องทรัสต์ประจำตระกูลอยู่ทุกวี่วันแล้ว ที่บ้านก็กลับมาสงบสุขเหมือนเดิม ใครมีอะไรต้องทำก็ทำไป แต่ละคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง

หวังซวี่ตงกับซูชิงเยี่ยนพากันไปโรงเรียนทุกวัน คนหนึ่งนั่งเคาะโค้ดเสียงดังรัวๆ อยู่ในห้องทำงาน เสียงคีย์บอร์ดดังลั่นเหมือนคั่วถั่ว อีกคนก็นั่งกอดแฟ้มประวัติคนไข้อยู่ข้างๆ เดี๋ยวก็ขมวดคิ้วแน่น เดี๋ยวก็คลายออก

หวังซวี่ตงเคยบอกเธอว่า “ผมเคาะแป้นพิมพ์ค่อนข้างหนวกหูน่ะ มันจะกวนเธอเอา ไม่ต้องตามมาหรอก”

แต่ยัยเด็กคนนี้ไม่สนใจ วันต่อมาก็ยังสะพายกระเป๋านักเรียนมานั่งในห้องทำงานเหมือนเดิม พอวางแฟ้มประวัติคนไข้แผ่ลงบนโต๊ะ เธอก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ไม่กระทบฉันเลยสักนิด ขอแค่ได้อ่านหนังสือ เสียงข้างนอกฉันก็ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นแหละ”

หวังซวี่ตงจนปัญญา ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าแบบนี้ เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังรัวๆ ประสานกับเสียงเปิดหน้ากระดาษประวัติคนไข้สวบสาบ นานๆ ทีทั้งสองคนจะเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน สบตากันแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อ

เสียงจักจั่นนอกหน้าต่างกรีดร้องวันแล้ววันเล่า ชวนให้รู้สึกรำคาญใจ

จนกระทั่งถึงช่วงเที่ยงของวันที่เก้า

หวังซวี่ตงจ้องโค้ดที่เรียงเป็นพรืดแน่นเอี้ยดบนหน้าจอ นิ้ววางค้างอยู่บนแป้นพิมพ์อยู่นานสองนานโดยไม่ขยับ เคอร์เซอร์บนหน้าจอกะพริบเป็นจังหวะ ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง