ตอนที่ 12 เข้าเรียนมัธยมต้นแล้วงั้นเหรอ?

ตอนที่ 12 เข้าเรียนมัธยมต้นแล้วงั้นเหรอ?

หน้าประตูโรงเรียน จางอิงมารอตั้งแต่ก่อนเวลาสิบห้านาทีแล้ว

พอกระดิ่งเลิกเรียนดังขึ้น เธอก็ยืดคอชะเง้อมองเข้าไปข้างใน พอเห็นลูกทั้งสองคนถูกผู้อำนวยการหลิวพาเดินออกมา รอยยิ้มบนหน้าก็ผุดขึ้นมาทันที

เธอนั่งยองๆ ดึงมือลูกชายลูกสาวไว้ แล้วชวนผู้อำนวยการหลิวอย่างมีมารยาทให้ไปกินข้าวบ้านๆ ที่บ้านด้วยกัน จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา ผู้อำนวยการหลิวยิ้มพลางโบกมือ บอกว่าตอนเที่ยงยังต้องไปสำนักงานการศึกษา จางอิงจึงจำต้องตัดใจด้วยความเสียดาย

หวังซวี่ตงกับซูชิงเยี่ยนบอกลาผู้อำนวยการหลิวอย่างมีมารยาท

ระหว่างทางกลับบ้าน ซูชิงเยี่ยนจับมือแม่ไว้ กระโดดไปเต้นไปพลางเดินไปข้างหน้า เปียเล็กสองข้างสะบัดไปสะบัดมาอยู่ตรงท้ายทอย

จางอิงดีใจอยู่ในอก แต่ปากยังดุ “เดินดีๆ อย่ากระโดดไปกระโดดมาสิลูก”

“โธ่ แม่ รู้อยู่แล้วน่า” แม่หนูน้อยยื่นปากน้อยๆ เถียงเป็นวรรคเป็นเวร “ก็แม่จับมือหนูอยู่นี่นา ถ้าหนูเดินกับน้องสองคนไม่ทำแบบนี้แน่ๆ แถมหนูจะคอยคุมน้องไม่ให้เดินแบบนี้ด้วย”

จางอิงหลุดขำพรืด ยัยเด็กคนนี้พูดเอาสีข้างเข้าถูชัดๆ ลูกชายตัวเองเนี่ยนะจะกระโดดไปเดินไป?

เลิกคิดไปได้เลย ไม่รู้เหมือนกันว่าลูกชายตัวเองไปติดนิสัยใครมา เวลาเดินต้องเอามือไพล่หลัง เชิดหน้าอกตรง ก้าวเท้ามั่นคงฉับๆ ดูเหมือนพวกเจ้าหน้าที่รัฐรุ่นใหญ่ไม่มีผิด