กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 2 ทั้งดีใจทั้งกลัดกลุ้ม ชายชราหวัง
“คุณพระช่วย เด็กคนนี้หน้าตาขาวผ่องดีแท้ พวกเธอดูขนตานี่สิยาวเชียว แถมยังมีลักยิ้มเล็กๆ สองข้างอีก ตาโตด้วย โตขึ้นต้องเป็นคนสวยแน่ๆ เสียดายที่เป็นคนชนบท วันหน้าถ้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ก็คงได้แต่แต่งกับคนในหมู่บ้าน หน้าตาสะสวยแค่ไหนก็แทบไม่มีประโยชน์หรอก”
“ชื่อซูชิงเยี่ยนสินะ ชื่อนี้เพราะดีแท้ จิตใจแจ่มใสสงบสุข ชีวิตราบรื่นไร้คลื่นลม ความหมายดีทีเดียว พ่อแม่ของเธอไม่เป็นคนมีความรู้ก็คงไปวานให้คนอื่นช่วยตั้งให้”
“ทางบ้านเธอทิ้งเด็กคนนี้ลงได้ยังไงกันนะ ฉันเห็นในสมุดทะเบียนบ้านของเธอยังยัดเงินไว้ตั้งห้าสิบหยวนแน่ะ นี่ ตาเฒ่า เธอว่าพ่อของเด็กคนนี้เป็นเยาวชนปัญญาชน พอจะกลับเข้าเมืองก็เลยหย่ากับแม่ของเธอ ส่วนแม่ของเธอเกิดโมโหขึ้นมาก็เลยไม่อยากได้เด็กคนนี้หรือเปล่า”
“ไม่อย่างนั้นก็คงเป็นแม่ของเธอที่เป็นเยาวชนปัญญาชน อยากจะกลับเข้าเมืองไปแต่งงานใหม่ ก็เลยหย่ากับพ่อของเธอแล้วทิ้งเด็กไว้ ส่วนพ่อของเธอพอเห็นหน้าเด็กแล้วปวดใจ ก็เลยไม่อยากได้เด็กคนนี้เหมือนกัน...แต่ก็ไม่น่าใช่นะ เธอดูที่อยู่ในทะเบียนบ้านของเด็กคนนี้สิ อยู่ไกลจากพวกเราตั้งเยอะ จะทิ้งเด็กทั้งทีก็ไม่จำเป็นต้องนั่งรถไฟเอามาทิ้งถึงที่นี่นี่นา แถมยังทิ้งไว้พร้อมกับสมุดทะเบียนบ้านอีก กลัวตำรวจจะหาบ้านพวกเขาไม่เจอรึไงกัน”
“หรือว่าเด็กคนนี้จะมีโรคประจำตัวมาตั้งแต่เกิด ดูแล้วก็ไม่เหมือนนี่นา”