บทที่ 109

บทที่ 109

“ท่านป้ากุ้ย……” เหวินอวิ๋นหลิงเผลอเรียกออกมา

กุ้ยซื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หลิงเจี่ยเอ๋อร์มาที่นี่ได้อย่างไร?”

“อาการวัณโรคของท่านป้ากุ้ยหายแล้วหรือ?” เหวินอวิ๋นหลิงขมวดคิ้ว นางยังคงรู้สึกว่าการที่กุ้ยอี๋เหนียงป่วยเป็นวัณโรคนั้นมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

กุ้ยซื่อตอบว่า “คงเป็นเพราะมาอยู่ที่นี่แล้วกินดีอยู่ดี อาการจึงหาย หรือไม่ก็หมอสองคนนั้นวินิจฉัยผิด ตอนนี้ข้าสบายดีจริงๆ ร่างกายแข็งแรงอย่างยิ่ง”

เหวินอวิ๋นหลิงรู้สึกโกรธอยู่บ้าง แต่วันนี้นางมาหาอีกฝ่ายเพราะมีเรื่องต้องขอร้อง จึงไม่สะดวกแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา นางพูดตรงๆ ว่า “ท่านป้ากุ้ย ข้ามีเรื่องอยากพบพี่สะใภ้สี่ ท่านให้ข้าเข้าไปนั่งรอพี่สะใภ้สี่ข้างในได้หรือไม่?”

กุ้ยซื่อไม่ได้ปฏิเสธ เพียงเปิดทางให้เหวินอวิ๋นหลิงเข้าไป

นี่เป็นสิ่งที่อวี้เหนียงกำชับเอาไว้ก่อนหน้านี้เช่นกัน

นางบอกว่า หากคนตระกูลเหวินมาหาถึงบ้าน ตราบใดที่มีท่าทีพอใช้ได้ก็ให้เชิญเข้ามา

แต่หากมีท่าทีไม่ดี ก็ให้ไล่ออกไปโดยตรง