บทที่ 099

บทที่ 99

คราวนี้ปลาที่เฉิงเกอเอ๋อร์ทำ ทั้งปลาเขียวตุ๋นซีอิ๊วและหัวปลาต้มเต้าหู้ ต่างพัฒนาขึ้นกว่าสองวันก่อนเล็กน้อย หนังด้านนอกของปลาเขียวกรอบนอกนุ่มใน เนื้อปลานุ่ม ส่วนเครื่องปรุงอื่นๆ ก็ใส่ได้พอดีเช่นกัน

สวี่ฉิ่นอวี้จึงเอ่ยชมเขาไปหนึ่งประโยค เฉิงเกอเอ๋อร์เกาศีรษะพลางยิ้มแล้วพูดว่า “อาจารย์ยอมรับข้าเป็นศิษย์ ข้าถึงได้วางใจลง ความรู้สึกตอนทำอาหารก็เหมือนจะต่างจากเดิมไปด้วย”

ที่จริงเรื่องนี้ก็มีผลอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้เขามักคิดมากอยู่เสมอ ทั้งยังคอยกังวลว่าพี่สะใภ้สี่จะไม่ยอมรับเขาเป็นศิษย์ ต่อให้มีพรสวรรค์อยู่บ้าง แต่ภายใต้ความรู้สึกตึงเครียดเช่นนี้ ย่อมเกิดข้อผิดพลาดได้

สวี่ฉิ่นอวี้เองก็ตระหนักถึงเรื่องนี้ จึงกล่าวขอโทษเฉิงเกอเอ๋อร์ว่า “ก่อนหน้านี้เป็นข้าเองที่คิดไม่รอบคอบ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า”

เฉิงเกอเอ๋อร์รีบพูดว่า “อาจารย์อย่าโทษตัวเองเลย ตอนนี้อาจารย์รับข้าเป็นศิษย์แล้ว ต่อไปจิตใจของข้าก็จะมั่นคงขึ้น ย่อมเรียนรู้ได้มากกว่าเดิมแน่นอน”

และก็เป็นดังที่เฉิงเกอเอ๋อร์พูดจริงๆ ฝีมือของเขาพัฒนาขึ้นวันแล้ววันเล่า

พริบตาเดียวก็ผ่านไปห้าหกวัน