บทที่ 090

บทที่ 90

ไป๋อวี้ฟังคำพูดของสวี่ฉิ่นอวี้ไม่เข้าใจอยู่แล้ว จึงเพียงเงยหน้ามองสวี่ฉิ่นอวี้อย่างคาดหวังต่อไป หวังว่านางจะกินเหยื่อที่อยู่บนพื้นลงไป นี่เป็นเหยื่อที่มันต้องผ่านความยากลำบากมานับไม่ถ้วนกว่าจะเรียนรู้วิธีล่าได้สำเร็จ มันจึงตั้งใจจับกลับมาให้นางกิน

มันถูกนางเลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก ในสายตาของมัน สิ่งมีชีวิตที่แม้จะมีรูปร่างหน้าตาแตกต่างจากมันตัวนี้ ก็ถูกมันมองว่าเป็นแม่ เป็นคนที่ใกล้ชิดกับมันมากที่สุด

แต่วันหนึ่ง มันกลับถูกส่งกลับไปบนภูเขาอย่างกะทันหัน จนมันทำอะไรไม่ถูก ตอนแรกมันเพียงคิดว่าจะกลับไปหาพวกเขา

ต่อมามันก็คิดว่า หรือเป็นเพราะตัวเองล่าสัตว์ไม่เป็นและอ่อนแอเกินไป จึงถูกทอดทิ้งและส่งกลับขึ้นเขา เพราะลูกสัตว์ที่อ่อนแอเกินไปและล่าสัตว์ไม่เป็น มักจะถูกแม่ทอดทิ้ง มันจึงเริ่มหัดล่าสัตว์ ตอนแรกมันจับอะไรไม่ได้เลย บางครั้งทำได้เพียงกินแมลงบนต้นไม้และต้องท้องหิวอยู่บ่อยครั้ง ต่อมาจึงค่อยๆ ล่าหนูได้ จากนั้นเหยื่อที่จับได้ก็เริ่มตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถจับไก่ป่าได้

ที่จริงก่อนหน้านี้มันก็เคยแอบกลับเข้ามาในเมืองอยู่หลายครั้ง เพียงแต่หลงทางอยู่หลายหน กว่าจะคลำหาทางกลับบ้านจนเจอ

แต่ตอนนั้นมันยังล่าเหยื่อตัวใหญ่ไม่ได้ จึงไม่กล้ากลับมา