บทที่ 089

บทที่ 89

“ขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยมาก” สวี่ฉิ่นอวี้เอ่ยขอบคุณแล้วตั้งใจจะจากไป

“แม่นางน้อย” เถ้าแก่เนี้ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอดเตือนไม่ได้ “นี่เจ้ามาดูร้านแทนผู้อาวุโสในครอบครัวหรือ? หากผู้อาวุโสในครอบครัวของเจ้าไม่ได้มีฝีมือทำอาหารที่เก่งกาจจริงๆ ข้าแนะนำว่าพวกเจ้าอย่าเพิ่งเช่าร้านนี้เลย ไม่เช่นนั้นขาดทุนแน่”

แม่นางน้อยตรงหน้าถึงจะแต่งกายเป็นสตรีออกเรือนแล้ว แต่ดูจากรูปลักษณ์ก็น่าจะเพิ่งอายุสิบห้าสิบหกปี เถ้าแก่เนี้ยย่อมไม่คิดว่านางจะเป็นคนเช่าร้านเองเพื่อเปิดร้านอาหาร

สวี่ฉิ่นอวี้หันกลับมา ยิ้มตาหยี “ไม่ได้มาดูร้านแทนผู้อาวุโสในครอบครัวหรอก ข้ามาดูเอง ข้าตั้งใจจะเช่าร้านนี้เปิดร้านอาหาร”

เถ้าแก่เนี้ยถึงกับตาค้าง

คำพูดของแม่นางน้อยหมายความว่า นางก็คือแม่ครัวอย่างนั้นหรือ? ร้านก็จะเช่าเอง? นางจะเช่าร้านเปิดร้านอาหารด้วยตัวเอง?

นางรู้ว่ามีแม่ครัวสตรีอยู่บ้าง แต่แม่ครัวสตรีที่อายุน้อยถึงเพียงนี้ ทั้งยังพูดจาโอหังถึงเพียงนี้ นางไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ

หลังจากสอบถามเถ้าแก่เนี้ยร้านเครื่องประทินโฉมแล้ว สวี่ฉิ่นอวี้ก็ไปตามประกาศที่แขวนอยู่หน้าร้านอาหารจนพบเจ้าของร้าน