บทที่ 087

บทที่ 87

ทุกคนกินไปคนละหนึ่งไม้ พลางมองหมูเสียบไม้ที่เหลืออยู่แล้วก็ยังรู้สึกอยากกินกันอยู่ไม่น้อย

เสวี่ยเหลียงกล่าวว่า “หมูเสียบไม้พวกนี้ทุกคนกินกันให้หมดเถอะ ตอนเย็นค่อยซื้อเนื้อกลับมาอีกหน่อย ย่างให้เจ้าใหญ่กับน้องสี่และคนอื่นๆ ได้ลองชิม อวี้เจี่ยเอ๋อร์ก็บอกแล้วว่าเพิ่งเริ่มทำอาจจะยังย่างได้ไม่ดีนัก ต้องฝึกให้มากหน่อย ดังนั้นช่วงสองสามวันนี้พวกเราก็ซื้อเนื้อกลับมาทำหมูย่างกินกันให้มากหน่อย ถือโอกาสให้ทุกคนได้หายอยากด้วย”

แต่หากคิดจะทำกิจการหมูย่างเสียบไม้นี้จริงๆ แน่นอนว่าจะใช้ตะแกรงเหล็กเล็กๆ แค่นี้ไม่ได้ ต้องไปให้ร้านตีเหล็กทำโครงเหล็กแบบที่อวี้เจี่ยเอ๋อร์บอก เขาคำนวณดูแล้ว โครงเหล็กเช่นนี้ต้องใช้เงินถึงเจ็ดแปดตำลึง ยังต้องซื้อเนื้อ ซื้อเครื่องปรุง ซื้อเครื่องเทศ และซื้อถ่านอีกด้วย เงินที่ครอบครัวหาได้ในช่วงหลายเดือนมานี้มีเพียงไม่กี่ตำลึงเท่านั้น ไม่พออย่างแน่นอน

นอกจากนี้ เสวี่ยเหลียงก็ไม่ได้คิดจะทำหมูย่าง เครื่องดื่ม และของกินต่างๆ ที่อวี้เจี่ยเอ๋อร์พูดถึงออกมาทั้งหมด

เขาตั้งใจว่าจะเริ่มจากขายหมูเสียบไม้ชิ้นใหญ่ก่อน จากนั้นก็ชานม อย่างมากก็เพิ่มสุราข้าวเหนียวเข้ามา ส่วนชาของเขาก็ยังคงขายต่อไป