บทที่ 055

บทที่ 55

สวี่ฉิ่นอวี้ไม่กลัวหญิงชาวบ้านปากร้ายประเภทนี้อยู่แล้ว หากจะพูดกันตามจริง คนอย่างยายหลัวก็ไม่ได้มีอะไรน่ากลัวนัก เพียงแต่น่ารำคาญราวกับแมลงสาบเท่านั้น

เมื่อก่อนตอนที่นางยังเรียนมัธยมต้นและมัธยมปลาย นางเคยตั้งแผงขายของอยู่ข้างทาง เพราะอาหารที่ทำอร่อย ธุรกิจจึงคึกคักอยู่เสมอ ทำให้พ่อค้าแม่ค้ารอบข้างพากันหาเรื่องกลั่นแกล้ง มีเจ้าของแผงคนหนึ่งถึงกับจงใจหาเรื่องทะเลาะกับนาง ทั้งยังคว่ำแผงขายของของนางเสียอีก

นางก็ไม่เคยหวาดกลัว วิ่งเข้าใส่อีกฝ่ายราวกับประทัดลูกเล็กๆ แล้วลงไม้ลงมือกับเขาทันที

แม้นางจะตัวเล็กผอมบาง แต่คล่องแคล่วว่องไว ชายผู้นั้นไม่ได้เปรียบนางแม้แต่น้อย กลับถูกนางเล่นงานจนตั้งรับแทบไม่ทัน สุดท้ายแม้เรื่องจะไปถึงสถานีตำรวจ ก็ไม่ใช่นางที่เป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน ตำรวจเพียงอบรมชายผู้นั้นไปยกใหญ่ ทั้งยังตำหนิเขาว่ารังแกเด็กกำพร้า และให้เขาชดใช้เงินค่าแผงให้นางอีกด้วย

หลังจากนั้นก็ไม่มีเจ้าของแผงคนใดกล้ามาหาเรื่องนางอีก เพราะต่างรู้ว่านางไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่ายๆ

เดิมทีนางก็เป็นเด็กกำพร้า หากยังเอาแต่หวาดกลัว อ่อนแอและยอมคนอยู่ร่ำไป จะไม่ถูกผู้อื่นรังแกจนตายหรอกหรือ

แม้จะมายังที่แห่งนี้แล้ว สวี่ฉิ่นอวี้ก็ไม่มีทางยอมให้ใครมารังแกตามใจชอบเช่นกัน

แน่นอนว่า นางรู้ดีว่าชนชั้นและอำนาจของเหล่าขุนนางในยุคโบราณนั้นสามารถกดคนให้ตายได้จริงๆ หากเจอคนที่มีฐานะอยู่บ้าง นางก็มีแต่ต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบเท่านั้น