บทที่ 032

บทที่ 32

สวี่ฉิ่นอวี้มองออกว่าเจียหนิงไม่เป็นอะไรเลยจริงๆ เด็กสาวอายุเพียงสิบเอ็ดสิบสองปี หากเป็นยุคสมัยของนางก็คงเป็นแก้วตาดวงใจที่บิดามารดาทะนุถนอมเอาไว้ในมือ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านางยังเป็นองค์หญิง ตั้งแต่เล็กก็ถูกเลี้ยงดูอย่างเอาอกเอาใจ ใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยหรูหรา จู่ๆ กลับถูกเนรเทศมายังชายแดนตะวันตกเฉียงใต้ ความแตกต่างของชีวิตก่อนหน้านี้กับตอนนี้ย่อมส่งผลกระทบต่อจิตใจอย่างมาก การที่นางยังมีความคิดอยากมีชีวิตอยู่ต่อก็นับว่าไม่เลวแล้ว

แต่เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง เจียหนิงเองก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัวนี้ ย่อมต้องออกแรงช่วยเหลือครอบครัวบ้าง ไม่เช่นนั้นนางจะไม่มีความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวอยู่ตลอด และหากเป็นเช่นนี้ไปนานๆ ก็ไม่เป็นผลดีต่อสภาพจิตใจของนาง

แต่เรื่องนี้รีบร้อนไม่ได้ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปก็แล้วกัน