บทที่ 019

บทที่ 19

มีเงินให้หา หากไม่หาเสียก็โง่เต็มที สวี่ฉิ่นอวี้ยิ้มจนแทบมองไม่เห็นดวงตา “ทำแน่นอนเจ้าค่ะ เพียงแต่อาหารทั้งสองจานนี้ค่อนข้างมีต้นทุนอยู่บ้าง จึงต้องคิดจานละสามร้อยเหวิน หากแขกทุกท่านรับราคาได้ ก็ต้องจ่ายเงินมัดจำส่วนหนึ่งด้วย ข้าจะได้ไปตลาดซื้อปลากลับมา แล้วฆ่าปรุงสดๆ เดี๋ยวนั้น รสชาติจะยิ่งสดอร่อยกว่าเดิม”

แขกส่วนใหญ่ที่มาพักในโรงเตี๊ยมล้วนไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน โดยเฉพาะแขกห้องเทียนจื้อและห้องตี้จื้อ ส่วนแขกที่พักห้องรวมจะค่อนข้างลำบากกว่าเล็กน้อย