บทที่ 018

บทที่ 18

แต่เมื่อได้กลิ่นหอมของโจ๊กปลาแผ่นตรงหน้า ความอยากอาหารในท้องก็ถูกปลุกขึ้นมาเสียแล้ว ท้องร้องโครกครากไม่หยุด อีกทั้งยังเริ่มสนใจหัวปลาตุ๋นเต้าหู้และเครื่องในปลาผัดเคี่ยวที่แม่นางน้อยตรงหน้าพูดถึง

“ได้ เจ้าก็ทำมาเถิด”

ขณะพูด เขายังชูหมัดใหญ่โตที่แทบจะครึ่งหนึ่งของศีรษะสวี่ฉิ่นอวี้ขึ้นมาแกว่งไปมา

“แต่แม่นางน้อย อย่าได้หลอกข้าเชียว”

สวี่ฉิ่นอวี้ไม่ได้หวาดหวั่นต่อการข่มขวัญของเหลียงเฉียนผู้นี้แม้แต่น้อย ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องครัว

นางมองออกว่าเถ้าแก่โจวยังคงยืนยิ้มอยู่ข้างๆ อย่างไม่ตื่นตระหนก เห็นได้ชัดว่าเหลียงเฉียนผู้นี้คงเป็นคนดีไม่น้อย

เมื่อกลับเข้าไปในห้องครัว สวี่ฉิ่นอวี้ก็เริ่มเตรียมทำอาหาร

พ่อครัวใหญ่โจวคอยช่วยอยู่ข้างๆ มาโดยตลอด กระทั่งเห็นว่านางกำลังจะเริ่มลงมือทำอาหาร จึงตั้งใจจะเดินจากไป

สวี่ฉิ่นอวี้กล่าวว่า