เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 74 ความพิกลพิสดารของจินซื่อเฉิง
ในดินแดนฉางซานซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณและผู้คนเรียบง่าย จินซื่อเฉิงเป็นดั่ง “ก้อนหินประหลาด” ที่ไม่เข้าพวก คอยก่อความวุ่นวายไปทั่ว ตั้งแต่เด็ก เขาก็เป็น “จอมวายร้าย” ในสายตาเพื่อนบ้าน เอาแต่แต่งตัวไม่เรียบร้อย สกปรกมอมแมม เดินเพ่นพ่านไปตามตรอกซอย เวลาแอบปีนต้นไม้ไปขโมยไข่นก ก็ทำรังนกพังยับเยิน ไข่ไหลเลอะเต็มแขนเสื้อ ครั้นทะเลาะวิวาทกับพวกนักเลงข้างถนน ก็สบถคำหยาบไม่หยุด ลงมือหนักเบาไม่รู้จักประมาณ ทำอะไรไร้ระเบียบ เป็นอันธพาลเสเพลในตลาดอย่างแท้จริง
“จินซื่อเฉิงคนนี้ วัน ๆ เอาแต่ทำตัวเหลวไหล โตไปจะมีอนาคตอะไรได้ หน้าพ่อแม่ถูกเขาทำขายหมดแล้ว!” ยายเฒ่าขายผ้าตรงปากถนนสะบัดฝุ่นออกจากผืนผ้าไป พลางถอนใจอย่างหมดหนทางและเสียดายให้กับเจ้าของแผงข้าง ๆ คนอื่นได้ยินก็พากันคล้อยตาม ส่ายหน้าและจุปาก ต่างปักใจว่าเด็กคนนี้คงเสียคนไปแล้ว ไม่มีทางแก้ไขได้อีก