เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 หวังฝูเซิงผู้กินหิน
ในย่านตลาดของซินเฉิง บ้านของหวังชินเหวินผู้เฒ่านับเป็นตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงและเป็นที่เคารพนับถือ ตามปกติเมื่อเพื่อนบ้านพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ พูดกันไม่กี่คำก็มักวกมาเอ่ยถึงคนเลี้ยงม้าสกุลหวังในบ้านเขา เฒ่าหวังมีชื่อจริงว่าหวังฝูเซิง เป็นชาวบ้านต่างถิ่นที่เติบโตมากับความทุกข์ยากอย่างแท้จริง บ้านมีนาอยู่ไม่กี่หมู่ ทั้งยังตั้งอยู่ในที่ห่างไกล ดินก็แห้งแล้ง ต่อให้ปีไหนฟ้าฝนเป็นใจ ผลผลิตก็พอกินประทังชีวิตเท่านั้น หากสวรรค์เกิดพิโรธ ส่งภัยแล้งหรือน้ำท่วมมาให้ ผลผลิตก็เสียหายหมดสิ้น เมื่อไม่มีงานในไร่นา เขาก็เข้าเมืองไปรับจ้างรายวัน งานสกปรกงานหนักล้วนรับทำ หรือไม่ก็หมกตัวอยู่ในคอกสัตว์ คอยผสมอาหารสัตว์ แปรงขน และทำความสะอาดมูลสัตว์ งานทั้งเหม็นทั้งเหนื่อย แต่ค่าจ้างกลับน้อยนิด เงินที่หาได้พอแค่ต่อชีวิตคนทั้งครอบครัวไม่ให้ต้องอดอยาก