เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27 รักระหว่างคนกับจิ้งจอกยังไม่สิ้น (4)
เพิ่งหมุนไปได้หนึ่งรอบ บัณฑิตข่งก็รู้สึกถึงไอร้อนพวยพุ่งขึ้นจากบาดแผล ไอร้อนนั้นราวทะลุผิวหนังลึกเข้าไปถึงกระดูก ประหนึ่งกระแสความร้อนเชี่ยวกรากกำลังไหลวนอยู่ภายในร่าง เขาอดร้องเบา ๆ ไม่ได้ว่า “โอ๊ย ร้อน! ร้อนเหลือเกิน!” น้ำเสียงเจือความประหลาดใจและไม่สบายตัวอยู่หลายส่วน แต่ในใจกลับคิดว่า ร้อนเช่นนี้ก็น่าสนุกดี ขอเพียงเป็นสิ่งที่แม่นางเจียวหน่าทำ จะเป็นอย่างไรก็ได้ ความคิดในใจนั้นราวเปลวไฟดื้อรั้นที่เผาผลาญความคิดของเขา
เมื่อหมุนต่อไปอีกหนึ่งรอบ บาดแผลก็เริ่มคันขึ้นมา ความรู้สึกนั้นประหนึ่งมีแมลงตัวเล็ก ๆ กำลังไต่แผ่วเบา ช่างแปลกประหลาดยิ่ง บัณฑิตข่งอดหัวเราะไม่ได้ “ฮ่า ๆ คัน! คัน! คันเหลือเกิน!” เสียงหัวเราะเผยความยินดีที่ยากจะหักห้าม ราวกับความรู้สึกพิสดารนี้เป็นการละเล่นที่แปลกใหม่