เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26 รักระหว่างคนกับจิ้งจอกยังไม่สิ้น (3)
เมื่อเห็นสภาพเช่นนี้ คุณชายก็ร้อนใจราวไฟลน รีบเข้ามาหาบัณฑิตข่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล แล้วถามว่า “พี่ข่ง เป็นอะไรไป? เมื่อวานยังดี ๆ อยู่เลย เหตุใดวันนี้จึงกลายเป็นเช่นนี้แล้ว?” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย
บัณฑิตข่งกัดฟันกล่าวอย่างเจ็บปวดว่า “ข้า...ข้าก็ไม่รู้...เมื่อคืนหลังเข้านอนก็รู้สึกเจ็บตรงนี้อยู่บ้าง ไม่คิดเลยว่า...ไม่คิดว่าวันนี้จะบวมหนักถึงเพียงนี้...” ทุกคำที่พูดราวกับต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมด เสียงอ่อนระโหยของเขาประหนึ่งเทียนริบหรี่กลางสายลม พร้อมดับลงได้ทุกเมื่อ
คุณชายฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น กล่าวขึ้นว่า “พี่ข่ง อย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าจะไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้” กล่าวจบก็รีบร้อนออกไป
ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ คุณชายเฝ้าอยู่ข้างกายบัณฑิตข่ง คอยดูแลอย่างใกล้ชิด เขายกน้ำอุ่นมาให้บัณฑิตข่งจิบชุ่มคอ น้ำอุ่นนั้นราวกับแฝงความห่วงใยไว้ไม่รู้สิ้น แล้วใช้ผ้าชุบน้ำซับเหงื่อให้บัณฑิตข่ง แม้แต่การนอนและอาหารของตนเองก็ไม่ใส่ใจ ทั้งใจจดจ่ออยู่กับอาการป่วยของบัณฑิตข่ง