เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 นักพรตแห่งเขาเหลาซาน
ลึกเข้าไปในตัวเมืองอันรุ่งเรือง มีครอบครัวมั่งคั่งครอบครัวหนึ่ง ในบ้านมีบัณฑิตแซ่หวัง เขาเป็นบุตรคนที่เจ็ดของตระกูล ตั้งแต่เล็กก็ใช้ชีวิตท่ามกลางเสื้อผ้าอาภรณ์และอาหารชั้นดี มีบ่าวรับใช้รายล้อม ไม่เคยขาดแคลนสิ่งใด ทว่าบัณฑิตหวังผู้นี้แตกต่างจากลูกหลานตระกูลมั่งคั่งคนอื่น เขาหลงใหลใฝ่หาการบำเพ็ญเซียนและแสวงหามรรคาอย่างยิ่ง ในโลกของเขา เซียนผู้เปี่ยมกลิ่นอายเหนือโลกีย์กับวิชาอันลี้ลับยากคาดเดา เปรียบดังดวงดาวเจิดจ้าที่ดึงดูดใจในความมืดมิด แผ่เสน่ห์อันไร้ขอบเขต
วันหนึ่ง เขาได้ยินว่าบนเขาเหลาซานมีเซียนอยู่มากมาย ราวกับเป็นถิ่นพำนักของเซียนในโลกมนุษย์ ข่าวนี้จุดไฟในใจเขาให้ลุกโชน เลือดลมพลุ่งพล่าน เขาเก็บสัมภาระทันที แบกหีบหนังสือหนักอึ้งซึ่งบรรจุหนังสือและเสื้อผ้าไว้เต็ม แล้วออกเดินทางไปยังเขาเหลาซานอย่างแน่วแน่ เส้นทางครั้งนี้ลำบากยิ่งนัก ทางเขาคดเคี้ยวขรุขระราวงูยักษ์เลื้อยคดไปมา เต็มไปด้วยก้อนหินแหลมและพงหนามที่ขึ้นรก พวกมันฉีกเสื้อผ้าและทิ่มแทงเท้าเขาอย่างไร้ปรานี แสงแดดร้อนแรงแผดเผาแผ่นหลัง หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลจากหน้าผากจนพร่ามัวเข้าตา ทว่าความปรารถนาในตัวเซียนที่อยู่ในใจบัณฑิตหวังกลับแน่นเหนียวดุจเส้นใย คอยชักนำให้เขามุ่งหน้าไปไม่หยุด