เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 คนตัวจิ๋วในรูหู
ในเมืองเล็กอันเงียบสงบและเก่าแก่แห่งหนึ่ง กาลเวลาราวกับชายชราผู้เกียจคร้านที่ผ่อนฝีเท้าลง ณ ที่แห่งนี้ ถนนปูด้วยแผ่นหินสีเขียวคดเคี้ยวไปมา ประหนึ่งภาพวาดเก่าผืนหนึ่งที่ค่อย ๆ คลี่ออกบนผืนดิน แผ่นหินแต่ละแผ่นบรรจุความทรงจำแห่งกาลเวลา ถูกฝีเท้าผู้คนมากมายขัดจนเรียบลื่น บ้านเรือนริมถนนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ผนังด่างกระดำกระด่างคล้ายนิ้วมือที่กาลเวลาทิ้งไว้ บันทึกเรื่องราวในอดีตไว้ บางแห่งผิวผนังหลุดร่อน เผยให้เห็นอิฐสีเทาด้านใน วัชพืชบนกำแพงไหวเอนเบา ๆ ตามสายลม ราวกับกำลังเล่าถึงความเก่าแก่และความผันผ่านของเมืองเล็กแห่งนี้
ในมุมหนึ่งของเมืองเล็กนี้ มีบัณฑิตนามว่าถานจิ้นเสวียนอาศัยอยู่ เขามีใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา คิ้วเรียวยาวดุจขุนเขาไกลโพ้น ดวงตาพราวดุจดวงดาว แฝงความคลั่งไคล้และมุ่งมั่นต่อสิ่งที่ไม่รู้จัก แววตานั้นประหนึ่งดาวตกที่ส่องประกายบนฟ้ายามค่ำ เมื่อจับจ้องเป้าหมายแล้วก็ไม่อาจละสายตาได้ สิ่งที่เขาหลงใหลก็คือวิชาบริหารกายชักนำลมปราณอันลี้ลับ วิชานี้เปรียบดังประทีปกลางความมืด คอยดึงดูดให้เขาเข้าใกล้อย่างไม่คิดชีวิต