เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 ศพแปรผันในโรงเตี๊ยม
ณ หยางซิ่น ดินแดนที่มิได้กว้างใหญ่หรือเล็กจนเกินไป มีผู้เฒ่าแซ่เวิงคนหนึ่ง เขาเกิดและเติบโตในหมู่บ้านไช่เตี้ยนโดยแท้ หมู่บ้านของพวกเขาอยู่ห่างจากตัวอำเภอเพียงห้าหกลี้ ทำเลนับว่าเหมาะเจาะยิ่ง ผู้เฒ่ากับบุตรชายเปิดร้านเล็ก ๆ ริมทางจากหมู่บ้านไปยังตัวอำเภอ ร้านนั้นเปรียบเสมือนประทีปอันอบอุ่นกลางเส้นทางอันยาวไกล คอยให้พ่อค้าที่เดินทางผ่านมาพักเหนื่อย
มีคนขับเกวียนอยู่หลายคนที่ทำการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ แถบนี้มาตลอดปี ทุกครั้งที่ผ่านมาทางนี้ พวกเขาก็รู้สึกราวกับได้กลับบ้าน จึงมักพักที่ร้านของผู้เฒ่าเฉินเป็นประจำ แม้ผนังร้านจะมีรอยด่างกระดำกระด่างอยู่บ้าง แต่กลับแฝงความอบอุ่นเรียบง่าย ข้าวของในร้านมีไม่มาก ทว่าจัดเก็บสะอาดเรียบร้อย ทุกซอกทุกมุมราวกับบอกเล่าเรื่องราวของร้านแห่งนี้
วันหนึ่งยามตะวันลับขอบฟ้า แสงอัสดงราวกับถูกมือใหญ่ที่มองไม่เห็นค่อย ๆ ฉุดรั้งไป ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ประหนึ่งม่านสีเทาผืนมหึมาค่อย ๆ คลุมผืนดินไว้ ขณะนั้นเอง มีคนสี่คนมาถึงหน้าร้าน ทั้งสี่มีฝุ่นคลุ้งทั่วกาย แววตาเปี่ยมความเหน็ดเหนื่อยและความหวัง เมื่อมองประตูร้านก็ประหนึ่งเห็นแสงแห่งความหวังในความมืด พวกเขาคิดเพียงอยากเข้าพักให้เร็วที่สุด จะได้พักผ่อนเสียที