กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูชีเฉี่ยนตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว: “พรุ่งเช้า”
อีกฝ่ายดูเหมือนจะเงียบไปครู่หนึ่ง สองนาทีต่อมา
เจ้าลูกทรพี: “ได้”
หลังจากจัดการงานได้ครึ่งชั่วโมง ซูชีเฉี่ยนก็เริ่มง่วง เธอปิดหน้าจอ มองอวี่เหวินเซวียนที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนอย่างหนึ่งครั้ง แล้วเผลอจัดผ้าห่มที่หล่นลงให้เขา ก่อนจะเอนตัวพิงโซฟาตัวใหญ่ เริ่มสะสมความง่วง
ฮอกก์เล่นจนเหนื่อย พอเห็นซูชีเฉี่ยนหลับตา มันก็เชื่อฟังบินไปเกาะที่เท้าแขนโซฟา ซุกตัวเป็นก้อนกลมพิงหัวเธอ ดวงตาสีอำพันจ้องห้องที่มืดสนิทนิ่งอยู่นาน จากนั้นมันกะพริบรูม่านตา แล้วค่อย ๆ หรี่เปลือกตาลง
วินาทีถัดมาที่เธอหลับลง อวี่เหวินเซวียนก็ลืมตาขึ้น