ตอนที่ 287 ล่องเรือน้อยจากไป ฝากชีวิตที่เหลือไว้กับสายน้ำและทะเล

สัมผัสอันชัดเจนกำลังซึมผ่านผิวที่แนบชิดกันเข้ามาเนือง ๆ

ในความสับสนมืดมัว อวี่เหวินเซวียนสั่นสะท้านทั้งตัว ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ

ซูชีเฉี่ยนเปิดโคมไฟหัวเตียง ผู้นำทางไม่เหมือนผู้พิทักษ์ที่มีประสาทสัมผัสทั้งห้าคมชัด เธอจึงเห็นได้เพียงเงาร่างเลือนราง

พอเขาลืมตา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้านั้นที่วนเวียนอยู่ในฝันของเขาไม่วาย

ใบหน้าซึ่งทำให้เขาตื่นขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่าท่ามกลางความทรมานและความเจ็บปวดที่วนซ้ำ

เงาแสงจากโคมไฟสาดลงบนเส้นผมและใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน เคลือบให้เธอด้วยวงแสงพร่ามัวอันเลือนรางราวไม่จริง

เธอกำลังมองเขาอยู่อย่างสงบ ขณะที่มือที่แนบอยู่บนหน้าผากอันร้อนผ่าวของเขาก็บอกเขาอย่างแจ่มชัด

นี่ไม่ใช่ความฝัน และไม่ใช่ภาพหลอน

ดวงตาสีเลือดของอวี่เหวินเซวียนหดตัวลงอย่างรุนแรง หน้าอกแน่นแปลบ ความปีติยินดีและความสั่นไหวที่ถาโถมเต็มหัวใจจนแทบจะจมเขาไว้ เขากลัวเหลือเกินว่านี่จะเป็นภาพเพ้อฝันอีกครั้ง จนกระทั่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอที่ระยะห่างเพียงคืบก็คอยรุกรานและวนเวียนอยู่ปลายจมูกของเขา

เพียงชั่วพริบตา เส้นสายในสมองที่ตึงเครียดและขุ่นมัวของเขาก็กลายเป็นทะเลอันสงบเงียบ