ตอนที่ 126 ทะนุถนอมคนตรงหน้า

เชอริสันชะงักไปชั่วขณะ เขามองสีหน้าอยากรู้และงุนงงของหญิงสาว

ในใจราวกับมีคำนับพันนับหมื่นที่อยากระบายออกมา แต่ในห้องที่อึกทึกและร้อนแรงเช่นนี้ เมื่อต้องเผชิญกับคนรักที่เคยมีแต่คุณเต็มสายตา เคยตามติดคุณไม่ห่าง ไม่ยอมแยกจากกันแม้สักนาที คำเหล่านั้นกลับดูจืดชืดและไร้พลังเหลือเกิน

ภูเขาและสายน้ำเต็มตากลับว่างเปล่าเพียงคิดถึงถิ่นไกล ดอกไม้ร่วงในลมฝนยิ่งทำให้ใจเศร้าหนาว

สู้ทะนุถนอมคนตรงหน้าเสียยังดีกว่า

การหลงลืมต่างหากคือทัณฑ์ที่โหดร้ายที่สุดในโลก

เชอริสันเงียบงัน ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อเห็นความเศร้าและความเปล่าเปลี่ยวบาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา หัวใจของซูชีเฉี่ยนก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมา

เธอคว้ามือของเชอริสันไว้โดยไม่รู้ตัว

เชอริสันมองเธออย่างประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้ปล่อยมือที่เธอกำลังจับเขาไว้