ตอนที่ 125 ในหมู่บ้านมีนักศึกษามหาวิทยาลัยคนแรก

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของซูชีเฉี่ยน คนที่เพิ่งเดินผ่านไปเมื่อครู่ถึงได้หันกลับมา

เขาล้วงกระเป๋ากางเกงของตัวเอง ตรวจดูจนแน่ใจว่าของหายไปจริง ๆ แล้วถึงได้เดินย้อนกลับมา รับสร้อยข้อมือไพลินจากมือซูชีเฉี่ยนไป

เขากล่าวขอบคุณซูชีเฉี่ยนอย่างสุภาพ “ขอบคุณครับ คุณผู้หญิง”

ชายคนนั้นมีผมสีดำทรงสั้นซอยไล่ระดับอย่างมีมิติ ดวงตาสีฟ้าอ่อน รูปคิ้วคมเข้มและแผ่กว้างราวกับเทือกเขา ปกเสื้อหนังตัวสั้นที่เขาสวมแนบสนิทสมมาตร แขนเสื้อที่ไหล่กระชับรับกับร่างกายของเขา เผยให้เห็นรูปร่างสูงเพรียวและแข็งแรงกำยำ สร้อยคอกางเขนกลับหัวที่ห้อยอยู่ตรงลำคอนั้นเด่นสะดุดตาอย่างยิ่ง

สายตาของซูชีเฉี่ยนละจากของประดับโซ่สีเงินบนเสื้อหนังของเขา “ไม่เป็นไร”