กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจ้าผมเขียวเหลือบตามอง แววตาสะท้อนภาพผู้พิทักษ์ผมสีไอริสน้ำเงินตรงหน้าอย่างชัดเจน เขากัดฟันด้วยความไม่ยอมจำนน:
“ไอ้เวร ฉันไปทำอะไรให้นาย?”
หานเซียวแค่นหัวเราะ หันกลับไปด้านหลัง แล้วส่งสัญญาณให้ซูชีเฉี่ยนก้าวเข้ามา
ซูชีเฉี่ยนสีหน้าไม่พอใจ มองเจ้าผมเขียวที่อยู่บนพื้น ถ้าลอบด่าข้างหลังเธอจนไม่ได้ยินก็คงปล่อยไป แต่การพูดต่อหน้าแบบนี้ จำเป็นต้องสอนบทเรียนให้สักหน่อย
หานเซียวละเท้าออก ย่อตัวลงตรงหน้าเจ้าผมเขียว กระชากผมของเขาขึ้นมาเต็มมือ บังคับให้เขางยหน้าขึ้น แล้วออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ:
“ขอโทษเธอซะ”